4. იყო იოვანე უდაბნოსა და ნათელ-სცემდა და ქადაგებდა ნათლის-ცემასა სინანულისასა მისატევებელად ცოდვათა. 5. და განვიდოდა მისა ყოველი სოფლები ჰურიასტანისაჲ და იერუსალჱმელნი და ნათელს-იღებდეს მისგან ყოველნი იორდანესა მდინარესა და აღუვარებდეს ცოდვათა მათთა.
იოანეს ნათლისღებას არ ახლდა თან ცოდვათა მიტევება, არამედ მოჰქონდა ადამინებისთვის მხოლოდ სინანული. მაშ როგორღა ამბობს მარკოზი აქ: „მისატევებელად ცოდვათა?“ ამაზე ვუპასუხებთ, რომ იოანე ქადაგებდა ნათლისღებას სინანულისა. ამ ქადაგებას კი საით მიჰყავდა? ცოდვათა მიტევებისკენ, ანუ ქრისტესმიერი ნათლისღებისკენ, რომელიც თავის თავში ცოდვათა მიტევებასაც მოიცავდა. როდესაც ჩვენ ვამბობთ, მაგალითად, რომ ესა და ეს მოვიდა, როგორც წინამორბედი მეფისა, ბრძანებდა რა განემზადებინათ საჭმელი მეფისათვის, ვგულისხმობთ, რომ ამ ბრძანების აღმასრულებელნი კეთილს მოიღებდნენ მეფისგან. ასეა აქაც: წინამორბედი ქადაგებდა ნათლისღებას სინანულისა იმისათვის, რომ ადამიანებს, შეინანებდნენ რა და მიიღებდნენ ქრისტეს, ცოდვათაგან განთავისუფლებაც მიეღოთ.