(თ. 5, მ. 1-5)
1. და მოვიდეს წიაღ ზღუასა მას, სოფელსა მას ღადარინელთასა. 2. და ვითარცა გამოვიდა იგი ნავით, მეყსეულად მოეგებვოდა მას საფლავებისაგან კაცი, რომლისა თანა იყო არაწმიდაჲ სული, 3. რომელსა საყოფლადვე აქუნდა საფლავები და არცაღა ჯაჭუებითა ვის ჴელ-ეწიფა შეკრვად იგი. 4. რამეთუ მრავალ გზის ჯაჭჳთა და ბორკილითა შეკრულ იყო იგი და განხეთქის და შემუსრის, და არავის ეძლო დაყენებად მისა. 5. და მარადის ღამე და დღე საფლავებსა და მთათა გარე იქცევინ, ღაღადებნ და დაიკოდნ თავსა თჳსსა ლოდითა.
უფრო შესწორებულ პირებში ვკითხულობთ: „სოფელსა მას გერგესველთასა“ მათე ამბობს, რომ იყო ორი ეშმაკეული, მარკოზი და ლუკა კი ერთზე საუბრობენ. ამ უკანასკნელებმა მათგან უფრო მძვინვარე ამოირჩიეს და მასზე გვიამბობენ. ეშმაკეული მოდის და აღიარეს ქრისტეს ძედ ღმრთისა. რამდენადაც ნავში მყოფნი საგონებელში იყვნენ ჩავარდნილი, თუ ვინ იყო იგი, ამას მოჰყვა უეჭველი მოწმობა მასზე მტრების მხრიდან, ვგულისხმობ ეშმაკებს. ეშმაკეული ცხოვრობდა საფლავებში რადგამ ეშმაკს სურდა ამით შთაეგონებინა მცდარი აზრი იმის შესახებ, რომ გარდაცვლილთა სულები ეშმაკები ხდებიან.