1 ტიმოთეს მიმართ 1:13

„და მადლიერ ვარ მისა, რომელმან-იგი განმაძლიერა მე, ქრისტე იესუჲს უფლისა ჩუენისა, რამეთუ სარწმუნოდ შემრაცხა მე და დამადგინა მე მსახურებასა ამას, რომელი პირველად ვიყავ მგმობარ და მდევნელ და მაგინებელ, არამედ შევიწყალე, რამეთუ უმეცრებით ვიყავ ურწმუნოებასა შინა. ხოლო უფროჲს გარდაემატა მადლი იგი უფლისა ჩუენისაჲ სარწმუნოებითურთ და სიყუარულით ქრისტე იესუჲს მიერ.“ (1 ტიმ 1:12–14).

1.

ვხედავთ, რომ თავმდაბლობას დიდი სარგებელი აქვს, მაგრამ იგი არსად მოიპოვება ადვილად; ბევრია თავმდაბლური ლაპარაკი, თანაც საჭიროზე მეტად, ხოლო თვით თავმდაბლობა არსად არის. ნეტარი პავლე კი ისე მისდევდა მას, რომ ყველგან მრავალ საბაბს იგონებდა თავისი გონების დასამდაბლებლად. რადგან, როცა კაცმა საკუთარ თავში დიდი წარმატებები იცის და მას თავმდაბლობა სურს, ბუნებრივია, მას ყველაზე მეტად უჭირს თავმდაბლობა; და თვით პავლესაც, კეთილის შეგნებისგან, თითქოს რომელიღაც ნაკადით ატაცებულსა და აღზევებულს, ბუნებრივია, დიდი ძალდატანება...

...ვრებას უწოდებს. ან კიდევ: იმ სიკეთეთაგან, რომელთაც გულმოდგინედ მივდევდი, არც ერთისთვის არ მიღალატია მხოლოდ ადამიანური მიზეზით, არც მაშინ, როცა ვდევნიდი.

ამიტომ ამბობს: „არამედ შევიწყალე, რამეთუ უმეცრებით ვიყავ ურწმუნოებასა შინა“ (1 ტიმ 1:13), თითქოს ამბობდეს: ნუ იეჭვებ, თითქოს ეს საქმე ბოროტებისაგან ყოფილიყოს. კარგად წარმოაჩენს თავის ზნეს, რათა სარწმუნოდ გამოჩნდეს ის, რაც სიყვარულს ეხება. ხოლო რასაც ამბობს, ესაა: არაფერს ვტყუი, არც ერთი მაქვს გულში და სხვას ვამბობ. ამიტომ მაშინაც, იძულებული, თავის თავს აქებდა, როგორც სადღაც საქმეთა წიგნი ცხადყოფს. რადგან მას ცილს სწამებდნენ, თითქოს ამბოხებული და სიახლის შემომტანი ყოფილიყო, ამის გამო ამბობდა: ანანიამ მითხრა: „ღმერთმან მამათა ჩუენთამან გამოგირჩია შენ ცნობად ნებისა მისისა და ხილვად მართლისა მის და სმენად ჴმაჲ პირისა მისისაჲ, რამეთუ იყო მოწამე მისა ყოველთა მიმართ კაცთა, რომელი-იგი იხილე და გესმა“ (საქმ 22:14–15)....

...წინ ნათქვამიდანაც და ამის შემდეგ ნათქვამიდანაც. იხილე, როგორ ჯერ წინასწარ ამტკიცებს და მას შემდეგაც, რაც დაამტკიცებს, მასზე ჩერდება. რადგან როცა თქვა, რომ „რომელი პირველად ვიყავ მგმობარ და მდევნელ ... არამედ შევიწყალე“ (1 ტიმ 1:13), ეს დამტკიცებას ემსახურებოდა. და ამბობს: მხოლოდ წყალობა კი არ მივიღე, არამედ „სარწმუნოდ შემრაცხა მე“ (1 ტიმ 1:12); ესოდენ არ გვმართებს, ამბობს, ეჭვი შევიტანოთ, რომ ღმერთმა იგი შეიწყალა. რადგან არავინ, ვინც ხედავს პატიმარს სამეფო პალატებში მოსიარულეს, ოდესმე ეჭვობს, რომ მან წყალობა მიიღო; სწორედ ამის დანახვა შეიძლებოდა პავლეზეც. რადგან დასტურს საკუთარი თავისგან იღებს და არ რცხვენია, საკუთარ თავს ცოდვილი უწოდოს, არამედ უფრო მეტადაც ხარობს. რადგან სწორედ ასე შეუძლია ყველაზე მეტად აჩვენოს ღვთის მზრუნველობის დიდი სასწაული და ისიც, რომ ასეთი კაცთმოყვარეობის ღირსი გახდა.

და როგორ ხდება, რომ სხვაგან საკუთ...