1 ტიმოთეს მიმართ 3:2

„უკუეთუ ვისმე ეპისკოპოსობის უნდეს, კეთილისა საქმესა გული ეტყჳს. ჯერ-არს ეპისკოპოსისაჲ, რაჲთა უბრალო იყოს, ერთის ცოლის ქმარ, ფრთხილ, წმიდა, შემკულ, სტუმართ მოყუარე, სწავლულ, არა მეღჳნე, არა ანგაჰრ, არა საძაგელის შემძინელ, არამედ მყუდრო, ულალველ, ვერცხლის უყუარულ, თჳსისა სახლისა კეთილად განმგებელ, შვილნიმცა უსხენ დამორჩილებულნი ყოვლითა ღირსებითა.“ (1 ტიმ 3:1–4).

1.

როდესაც ეპისკოპოსობის შესახებ სიტყვის დაწყებას აპირებს, ერთბაშად აჩვენებს, როგორი უნდა იყოს ეპისკოპოსი; ამას იგი არა ტიმოთესადმი ცალკე შეგონების რიგით აკეთებს, არამედ ისე, თითქოს ყველას ესაუბრება და მისი მეშვეობით ყველას აწესრიგებს. და რას ამბობს? „უკუეთუ ვისმე ეპისკოპოსობის უნდეს“ (1 ტიმ 3:1), ამბობს, არ ვადანაშაულებ; რამეთუ ეს წინამძღოლობის საქმეა. თუ ვინმეს ისეთი მისწრაფება აქვს, რომ მხოლოდ მთავრობასა და ხელმწიფებას კი არ ეტრფის, არამედ წინამძღოლობას, არ ვადანაშაულებ; რადგან,...

...ებისათვის, და დიდად უწყობს ხელს, როცა წინამდგომნი სწავლების უნარის მქონენი არიან; ხოლო თუ ეს არ არის, ეკლესიებში ბევრი რამ იღუპება. ამიტომაც, სხვებთან ერთად, სტუმართმოყვარესთან, შემწყნარებელთან და ბრალდებისთვის მიუწვდომელთან ერთად, ამასაც ჩამოთვლის და ამბობს: „სწავლულ“ (1 ტიმ 3:2).

სხვაგვარად რატომღა ეწოდება მოძღვარი? დიახ, ამბობს იგი, რათა ცხოვრებით ასწავლიდეს სათნოებრივ სიბრძნეს. მაშასადამე, ეს ზედმეტია და წინსვლისათვის სიტყვებიდან მომდინარე სწავლება საჭირო არ არის. მაშ, პავლე როგორღა ამბობს: „უფროჲს ხოლო რომელნი შურებოდიან სიტყჳთა და მოძღურებითა“ (1 ტიმ 5:17)? რადგან, როცა საუბარი დოგმატებს ეხება, აქ რომელ ცხოვრებას აქვს ძალა? მაგრამ რომელ სიტყვას გულისხმობს? არა მაღალფარდოვანს, არც გარეგანი სიტურფის მქონეს, არამედ იმას, რომელსაც სულის დიდი ძალა აქვს შეძენილი, რომელიც სავსეა გონიერებითა და გულისხ...

...მართლაც, ეპისკოპოსებზე მსჯელობისას და მათ შესახებ მრავლის თქმის შემდეგ, იგი არსად ამაზუსტებს ასაკს. ხოლო თუ წერილში ამბობს: „შვილნიმცა უსხენ დამორჩილებულნი“ (1 ტიმ 3:4) და „ერთის ცოლის ქმარ“ (1 ტიმ 3:2), ამას კი არ ამბობს, თითქოს შვილებისა და ცოლის ყოლაც აუცილებელი იყოს, არამედ ამბობს, რომ, თუ ოდესმე საეროთაგან ვინმეს მოყვანა მოხდებოდა, ისეთნი იყვნენ, რომ იცოდნენ როგორც სახლის, ისე შვილებისა და ყოველივე დანარჩენის წინამძღვრობა.

რადგან თუ საერო ადამიანიც იყოს და არც ამ საქმეებში აღმოჩენილა გამოსადეგი, როგორ მიენდობოდა მას ეკლესიაზე ზრუნვა? მაგრამ რის გამო სწერდა, ამბობს იგი, მოწაფეს, რომელიც უკვე სწავლებისათვის იყო განწესებული? განა ჯერ იგი სრულად მომზადებული არ უნდა ყოფილიყო და შემდეგ გაგზავნილიყო? მაგრამ მას სჭირდებოდა სწავლება არა ისეთი, როგორიც მოწაფეებს სჭირდებათ, არამედ ისეთი, რომელიც მოძღვარს შეჰფერის....