იობისა 3:2

...მითხარი, რა აქვს სიკვდილს მძიმე? განა შრომათა მოშორება არ არის? განა საზრუნავთა გახსნა არ არის? ნუთუ არ გესმის იობისა, რომელიც მას აქებს და ამბობს: „რამეთუ სიკუდილი კაცისა განსუენებაჲ არს, და შეაყენა ღმერთმან მათ ზედა“ (იობ 3:23)? განა ბოროტების მოკვეთა არ არის? რადგან თუ ვინმე ბოროტია, მისი სიკვდილისთანავე მისი ბოროტების საქმეები მოიკვეთება. რადგან „რამეთუ, რომელი – იგი მოკუდა, განმართლებულ არს ცოდვისაგან“ (რომ 6:7), ესე იგი, ცოდვას აღარ ამატებს. ხოლო თუ კეთილი წავა, მისი სათნოების ყოველი საქმე უსაფრთხოდ იქნება და ხელშეუხებელ საგანძურში დაიდება.

ხოლო ცოცხლებს, მითხარი, განა უფრო თავშეკავებულებსა და ლმობიერებს არ ხდის? განა არ ხედავ, რომ ხშირად მდიდრები, როცა გასვენებაზე მისულნი, გაამაყებულნი და წარბაწეულნი, დაინახავენ სხეულს უხმოდ და უძრავად მდებარეს, შვილებს ობლობაში, ცოლს ქვრივობაში, მე...

...ლდღეობას იტანს გონიერად; ხოლო უბედურებაში ჩავარდნილი, რადგან გაუწვრთნელი და მოუმზადებელია, ირყევა და შფოთავს. მაგრამ იობი ასე არ ყოფილა; იგი კეთილდღეობაშიც ყოველდღე უბედურებას მოელოდა; ამიტომაც ამბობდა: „რომლისათჳს ვზრუნევდი, მოიწია ჩემ ზედა და რომელსა ვეჭუდი, შემემთხჳა მე“ (იობ 3:25). „ვერცა მშჳდობით ვიყავ, ვერცა მყუდროებით და ვერცა განვისუენებდ. და მოიწია ჩემ ზედა რისხვა“ (იობ 3:26). ამიტომ სხვაც ამბობდა: „გაიხსენე შიმშილის ჟამი სიმაძღრის ჟამს, სიღარიბე და ნაკლებულობა სიმდიდრის დღეს“ (სირ 18:25)¹².

მაგრამ ეს კაცი, ერთხელ სრულიად გახრწნილი, ადამიანურ ხვედრს აღარ ითვალისწინებს, არამედ კეთილწარმატების გამო ჰგონია, რომ ყველაფერი მისთვის უძრავია. ეს კი უკიდურესი უგუნურებისა და გახრწნილების საფუძველია და საბოლოო წარწყმედის საბაბი. ამიტომ ნუ შერაცხავ ნეტარად მდიდრებს, მტრებზე გამარჯვე...

...რომ დაფარა, რომელიც იმდროინდელ ადამიანთა ცოდვებით დამძიმებული იყო და ყოველგვარ სიბილწეს ზიდავდა, და ურჯულო ადამიანთა ყოველგვარი ბოროტება აღკვეთა, გაწმინდა მიწა, რომელიც უწმინდური გამხდარიყო თავისი მცხოვრებთა ბოროტების გამო, ხოლო ისინი სასჯელით განასვენა: „რამეთუ სიკუდილი კაცისა განსუენებაჲ არს", — ამბობს წერილი (იობ 3:23). ახლა ხედავ, როგორ ხშირად ურწმუნოთა მეშვეობითაც წინასწარნიშნავს ღვთის განგება მომავალს? ასევე ამ მამამთავარსაც მშობლებმა სახელი დაარქვეს, წინასწარნიშნეს რა, რომ იგი გადმოსახლებული იქნებოდა და მდინარის გადალახვით უცხო მიწაზე წავიდოდა. მაშ, ამბობს ღმერთი აბრაამისადმი, თუ მშობლების მიერ მოცემული სახელი შენს იქიდან აქეთ გადასახლებას წინასწარნიშნავდა, მიიღე ამ სახელზე ასოს დამატება, იმის წინასწარნიშვნად, რომ მრავალი ხალხის მამა გახდები. შენიშნე, რა ზედმიწევნითია სიტყვები. არ თქვა: ყველა „თესლთა", არამედ მხოლოდ „მრავალთა". რადგან იყვნენ სხვა ხალხებიც, რომლებიც იქიდან განდევნილნი უნდა ყოფილიყვნენ, რომ მართლის შთამომავლობას თავისი მემკვიდრეობა მიეღო, ღმერთი ამბობს: „მამად მრავალთა თესლთა დაგდევ შენ". ვიცი შენი სათნოების სიდიადე, ამიტომ მრავალი ხალხის მოძღვრად დაგადგინებ, **„და აღგაორძინო შენ ფრიად ფრიად და დაგდვა შენ ნათეს...

...ოეს) არქმევს; ყოველივე ღმერთს მიაწერე, რომელიც ყველაფერს თავისი სიბრძნით წყობს. „და უწოდა სახელი მისი ნოე", ეს სახელი კი ნიშნავს: „განსვენებას". მაშ, (ლამექი) განსვენებად უწოდებს იმ საყოველთაო წარწყმედას, რომელიც ამდენი წლის შემდეგ უნდა მომხდარიყო, ისევე როგორც იობიც ამბობს: „სიკუდილი კაცისა განსუენებაჲ არს" (იობ 3:23). მართლაც, რადგან უკეთურება ბევრ და ძალიან დიდ შრომას მოაქვს, მის შეწყვეტასა და განადგურებას, რომელიც წარღვნის მეშვეობით უნდა ეწარმოებინა, განსვენებად უწოდებს. „და უწოდა, — ამბობს, — სახელი მისი ნოე", შემდეგ, ამ სახელის მნიშვნელობას რომ აგვიხსნის, ამბობს: „ამან განმისუენოს ჩუენ საქმეთაგან ჩვენთა", ესე იგი, უკეთურებისგან მოგვაშოროსო, „და მწუხარებათაგან ჴელთა ჩუენთასა" — კვლავ იმავეს ნიშნავს, ესე იგი, ბოროტი საქმეებისგან. წერილი ამას არა იმიტომ ამბობს, თითქოს ხელებს სწუხდნენ, არამედ იმიტომ, რომ მათი მოქმედებითა და ბოროტი საქმეებით ადამიანთა მწუხარება მრავლდებოდა. „და ქუეყანისაგან, რომელი დაწყევა უფალმან ღმერთმან ჩუენმან", ესე იგი, ჩვენზე მძიმად მწოლი ყოველი უბედურებისგან, მიწის დამუშავების შრომისა და მწუხარებისგან გაგვათავისუფლოსო, (რადგან მიწა) პირველი ადამიანის ურჩობის გამო წყევლას დაექვემდებარა. დაფიქრდი, საყვა...

...ტარი იგი: ვინაჲთგან მისდა ესევითარი არარაჲ სადა შემთხუეულ იყო, არამედ მარადის დიდებასა და შუებასა შინა აღზრდილ იყო, სხუათა ხედვიდა უძლურთა და განრღუეულთა და თავსა თჳსსა მზაჰყოფდა ესევითარისათჳს. და ამას მოასწავებს სიტყჳთა მით, რომელსა იტყჳს: „შიში, რომელი მეშინოდა, მოიწია ჩემ ზედა, და რომელსა ვეჭუდი, შემემთხჳა მე“; (იობ 3,25) და კუალად იტყჳს: „მე ყოველსა ზედა უძლურსა ვტიროდე და სულთ-ვითქუემდ, ვიხილი რაჲ კაცი ჭირსა შინა“. (იობ 30,25) ამისთჳსცა ვერარამან შეაშფოთა დიდთა მათ განსაცდელთაგანმან. რამეთუ ნუ წარწყმედასა მას საფასეთასა იტყჳ და სიკუდილსა შვილთასა და წყლულებასა ჴორცთასა და ბოროტის-ზრახვასა მეუღლისასა, არამედ სხუანი იგი განსაცდელნი იხილენ, ფრიად უძჳრესნი. სთქუა სადმე, ვითარმედ: სხუაჲ არა წერილ არს განსაცდელი იობისთჳს; - ამისთჳს, რამეთუ უგულისჴმოდ ვიკითხავთ. ხოლო უკუეთუ გულისჴმა-ვყოთ, სხუანი იყვნეს განსაცდელნი, უმეტესად შემძლებელნი შეწუხებად მისა: პირველად, რამეთუ არა იცოდა სასუფეველისათჳს ცათაჲსა და მერმისა მისთჳს აღდგომისა განცხადებულად, ვითარ-ესე აწ საცნაურ არს. ამისთჳს იტყოდა: „არა უკუნისამდე ვცხონდე, რაჲთა სულგრძელ ვიქმნე“; (იობ 7,16) მეორედ, რამეთუ მრავალი სათნოებაჲ იცოდა თა...