მეოთხე მეფეთა 19:3

...ლთა გულისთვის, ბევრის ცხონებას ინებებს. მაგრამ, რომ მცირერიცხოვან მართალთა გულისთვის ვთქვა? ხშირად, როცა ახლანდელ ცხოვრებაში ერთ მართალსაც ვერ პოულობს, გარდაცვლილთა სათნოების გულისთვის იწყალებს ცოცხალთ და ასე მოუხმობს: „და ზედამდგომელ ვექმნე ქალაქსა მაგას ჴსნად მაგისა ჩემთჳს და დავითისთჳს, მონისა ჩემისა" (4 მეფ 19:34). ისინი, ამბობს, ხსნის ღირსნი არ არიან და გაჭირვებისგან გამოხსნის არაფრით დაიმსახურეს, მაგრამ, რადგან ჩემი თვისებაა კაცთმოყვარეობის გამოჩენა და ყოველთვის მზად ვარ შეწყნარებისა და უბედურებისგან გამოხსნისთვის, ჩემთვის და ჩემი მონა დავითისთვის ხსნას მოვუტან. ამრიგად, ეს ადამიანი, ამდენი წლით ადრე რომ ამ ცხოვრებიდან წასულიყო, ცხონების მიზეზი ხდება იმ ადამიანებისთვის, ვინც თავისი უზრუნველობით იღუპებოდა. ხედავ უფლის კაცთმოყვარეობას — როგორ პატივს სცემს სათნოებით ბრწყინავ ადამიანებს, როგორ ამჯობინებს მათ და უპირისპირებს დანარჩენ ადამიანთა მთელ სიმრავლეს? ამიტომ პავლემაც თქვა: „იქცეოდეს ხალენებითა და თხის ტყავებითა ნაკლულევანნი, ჭირვეულნი, ძჳრ-ხილულნი, რომელთა ღირსვე არა იყო სოფელი ესე" (ებრ 11:37-38). მთელი ეს ქვეყანა, ამბობს, მთელი ქვეყნიერებითურთ, არ არის თანაბარი მათთან, ვინც ღვთისთვის ა...

...ცა აბრაჰამისთჳს იტყოდა, ეგრეთვე და უმეტესადღა ამისთჳს თქუა ღმერთმან; რამეთუ აბრაჰამისთჳს ესრეთ იტყჳს: „მოვიჴსენე აღთქუმაჲ ჩემი აბრაჰამის მიმართ“; (გამ. 2,24) ხოლო აქა არა აღთქუმაჲ აჴსენა, არამედ ესრეთ თქუა: „დავითისთჳს, მონისა ჩემისა, ჴელისამპყრობელ ვექმნე ქალაქსა ამას“. (4 მეფ. 19,34)

და სოლომონ შემდგომად ესევითარისა მის ცოდვისა, რომელ ცოდა, ჴსენებისათჳს სათნოებათა დავითისთა არა განაგდო მეფობისაგან. და ესოდენ იყო დიდებაჲ მისი, ვიდრეღა პეტრე მოციქული შემდგომად ესოდენთა წელთა ეტყოდა ერსა, ვითარმედ: „ჯერ-არს განცხადებულად თქუმად მამათმთავრისა დავითისთჳს, რამეთუ აღესრულა და დაეფლა“. (საქმე 2,29) და უფალი ჩუენი იესუ ქრისტე, ეტყოდა რაჲ ჰურიათა, გამოაჩინებს, ვი-თარმედ შემდგომად ცოდვისა მის ესრეთ მოეცა კუალად მადლი სულისა წმიდისაჲ, ვიდრეღა ღმრთეებისა მისისათჳს წინაჲსწარმეტყუელებად ღირს იქმნა; რამეთუ ენება რაჲ პირთა მათ ურცხჳნოთა დაყოფაჲ, ესრეთ ეტყოდა: „ვითარ დავით სულითა ხადის მას უფლით და იტყჳს: ჰრქუა უფალმან უფალსა ჩემსა: დაჯედ მარჯუენით ჩემსა?“ (მათ. 22,43-44)

ესე ყოველი კმა არს გამოჩინებად სათნოებათა მის ნეტარისათა, რამეთუ რომელი ღმერთმ...

...ოდენ, არამედ ღმერთიცა. რამეთუ ეზეკიელ და სხუანი იგი წინაწარმეტყუელნი იტყოდეს მოსლვასა და აღდგომასა დავითისსა, არა თუ მიცვალებულსა მას და აღსრულებულსა იტყოდეს კუალად მოსლვად, არამედ მიმსგავსებულთათჳს სათნოებისა მისისათა. და ეზეკიას ჰრქუა ღმერთმან: „შევეწიო ქალაქსა ამას ჩემთჳს და დავითისთჳს, მონისა ჩემისა“. (4 მეფ. 19,34) და სოლომონსა ჰრქუა, ვითარმედ: „დავითისთჳს არა განიყოს მეფობაჲ იგი დღეთა შენთა ზე“. (შდრ. 3 მეფ. 11,34) და ესრეთ ყოვლით კერძო დიდ იყო სახელი დავითისი წინაშე ღმრთისა და კაცთა. ამისთჳს რომელი-იგი უსახელოვნეს და უმახლობელეს იყო, იგი აჴსენა პირველად და მერმე აბრაჰამ შემოიღო შორის, რამეთუ ებრაელთა მიმართ უზეშთაეს აბრაჰამისა ჴსენებაჲ არა ჯერ-იჩინა, რამეთუ ესენი იყვნეს სახელოვან უფროჲს ყოველთასა: ერთი იგი, ვი-თარცა წინაწარმეტყუელი და მეფე, და მეორე, ვითარცა მამათმთავარი და წინაწარმეტყუელი.

იტყჳან უკუე მრავალნი, ვითარმედ: ვინაჲ საცნაურ არს, თუ დავითის ტომისაგან იშვა ქრისტე, ვინაჲთგან არა თესლისაგან მამაკაცისა იშვა, არამედ დედისაგან ქალწულისა? ხოლო ქალწულისა მის ტომთა სახელი არა ჴსენებულ არს სახარებასა შინა; ვინაჲ ვისწაოთ, თუ დავითის ტომისაგან იყო ქალწული იგი? რამეთუ ორი ესე საძიებელ არს: რაჲსათჳს დ...