წინასწარმეტყველება იერემიასი 10:1

...ომელმან შექმნა ცაჲ და ქუეყანაჲ"**, — ამით ქმნილებაში ღვთის ძლიერება გაგვიხსნა, რადგან, თუ ღმერთი არის ის, ვინც ცა და მიწა შექმნა, მაშ, ღმერთები აღარ არიან ისინი, ვისაც ადამიანები (წარმართები) თაყვანს სცემენ: „ღმერთთა რომელთა ცაჲ და ქუეყანაჲ არ შექმნეს, წარწყმდედ ქუეყანისაგან და ქუეშე კერძოსაგან ცისა ამის" (იერ 10:11). „კურთხეულ არს ღმერთი მაღალი, რომელმან მოგცნა მტერნი შენნი ქუეშე ჴელთა შენთა". შენიშნე, როგორ არამხოლოდ მართალს აქებს, არამედ ღვთის შეწევნაზეც მიუთითებს, რადგან ზეციური შეწევნის გარეშე აბრაამი ვერ შეძლებდა ასეთი ძლიერი მტრების დაძლევას. „რომელმან მოგცნა მტერნი შენნი", — ნათქვამია, — სწორედ მან აღასრულა ყველაფერი, მან ძლიერნი უძლურად აქცია, მან შეიარაღებულნი უიარაღოთა ხელით დაამხო, მისგან მოვიდა შეწევნა, რომელმაც ასეთი დიდება მიანიჭა მათ. „რომელმან მოგცნა მტერნი შენნი ქუეშე ჴელთა შენთა". ხედავ, როგორ გამოხატავს წერილი აბრაამის კეთილ განწყობასა და სიყვარულს ლოტის მიმართ, როგორ აჩვენებს, რომ ლოტის მტრებს თავის მტრებად მიიჩნევდა? „და მისცა მას აბრაამ ათეული ყოველთაგან" (დაბ 14:20). იმავეს ამბობს წმინდა პავლეც: **„იხილეთ-ღა, რაბამ იყო ესე, რომელსა-იგი ათეულიცა მისცა აბრაჰამ რჩეუ...

...იქმნა“ (1,3), რომელ-ესე მომასწავებელი არს ჭეშმარიტისა მის ღმრთეებისა მისისაჲ, ვითარცა მამაჲცა წინაჲსწარმეტყუელთა მიერ ამას მოასწავებს მარადის სასწაულად თჳსისა ღმრთეებისა. და მარადის ამას ქადაგებენ წინაჲსწარმეტყუელნი წინააღმდგომად კერპთაჲსა, ვი-თარმედ: „ღმერთნი, რომელთა ცაჲ და ქუეყანაჲ არა ქმნეს, წარწყმდენ“; (იერ. 10,11) და კუალად იტყჳს: „მე ჴელითა ჩემითა განვჰმარტე ცაჲ“. (შდრ. ესაია 44,24) და ვინაჲთგან მომასწავებელი ღმრთეებისაჲ არს, ამისთჳს ყოველსა ადგილსა მას მოიღებს დამბადებელობასა. ხოლო მახარებელმან არა ამას ზედა ოდენ კმა-ყო, არამედ „ცხორებადცა“ უწესს და „ნათლად“. ხოლო უკუეთუ მარადის მამისა თანა იყო და ყოველი მას დაუბადებიეს და დაუპყრიეს და ყოველსა იგი განანათლებს, ვინ იყოს ესრეთ დაბნელებული და საწყალობელი, რაჲთამცა თქუა, ვითარმედ უდარეს არს და უკუანაჲსკნელ მამისა? ნუ შეჰრევთ დაბადებულთა დამბადებელსა თანა, რაჲთა არა გუესმეს ჩუენცა, ვითარმედ: „ჰმსახურეს დაბადებულსა და არა დამბადებელსა“. (რომ. 1,25)

სწავლაჲ დ ვითარმედ თანაგუაც მადლობაჲ უფლისაჲ მარადის; რისხვისათჳს

ნუმცა უკუნისამდე შთავყრით თავთა ჩუენთა ესევითარსა ამას წყევასა შინა, რამეთუ ამისთჳს მოვიდა ჩუენდა ძე ღმ...