იობი 1:2

...ყოველთვის მადლობის შეწირვა სულიერი ბრძენის სულის საქმეა.

რამე ბოროტი შეგემთხვა? მაგრამ თუ მოისურვებ, ბოროტი აღარ არის; მადლობა შესწირე ღმერთს და ბოროტი სიკეთედ შეიცვალა; შენც იობივით თქვი: „იყავნ სახელი უფლისაჲ კურთხეულ." (იობ 1:21) მართლაც, მითხარი, ასეთი რა დაგემართა? სნეულება დაგატყდა? მაგრამ ეს უცხო არაფერია; რადგან ჩვენი სხეული მოკვდავია და ვნებადი. ან იქნებ ფულის სიღარიბე შეგხვდა? მაგრამ ფულიც შესაძენია, დასაკარგიც, და აქვე დარჩება. ან მტერთაგან შეთქმულებანი და ცილისწამებანი? მაგრამ ამით ჩვენ კი არ გვევნო, არამედ მათ, რომლებმაც ეს ჩაიდინეს; რადგან ამბობს: „ასული მცოდველი იგი მოკუდეს" (ეზეკ 18:20).

ცოდვა ჩაიდინა არა ბოროტის დამთმენმა, არამედ ბოროტის მოქმედმა. ამიტომ მკვდრა...

...ნება სარგებელი? თუ ღმერთს მადლობას შესწირავ, თუ მწარედ არ დაიტირებ, თუ იობის სიტყვებს იტყვი: „და თქუა: მე შიშუელი გამოვედ მუცლისაგან დედისა ჩემისა, შიშუელივე მივიქცე მუნვე ქუეყანად, უფალმანცა მომცა, უფალმანცა მიმიღო, ვითარცა უნდა, ეგრეცა ქმნა. იყავნ სახელი უფლისაჲ კურთხეულ." (იობ 1:21). რას ამბობ: „უფალმა წაიღო"? „ქურდმა წაიღო, — იტყვის ვინმე, — და როგორ შეძლებ თქვა: უფალმა წაიღო?" ნუ გაგიკვირდება. რადგან იობმაც ის, რაც ეშმაკმა წაიღო, სწორედ ამაზე თქვა: „უფალმა წაიღო". თუ მან ასე თქმა გაბედა, შენ როგორ არ იტყვი იმის შესახებ, რაც ქურდმა აიღო, რომ უფალმა წაიღო? მითხარი, ვის უფრო სცემ პატივს: მას, ვინც თავისი ქონება ღარიბებისთვის დაცალა, თუ იობს ამ სიტყვების გამო? განა იმას, ვინც მაშინ არ გასცა, იმაზე ნაკლები აქვს, ვინც მოწყალება გასცა? ნუ იტყვი: „მადლი არა მაქვს. საქმე ჩემი განზრახვით არ მომხდარა; მე არ ვიცოდი დ...

...ველივე წარწყმიდა, შეშფოთნა ანუ იდრტჳნა, არამედ თაყუანის-სცა უფალსა და მადლობაჲ შეწირა. და რად ვიტყჳ საფასეთა და მონაგებთა? შვილთა მათღა საყუარელთაჲ ერთბამად მოწყუედაჲ ესმა, აღმოთქუა სანატრელი იგი სიტყუაჲ: „უფალმან მომცა, უფალმან მომიღო; ვითარცა უფალსა ენება, ეგრეთცა იქმნა. იყავნ სახელი უფლისაჲ კურთხეულ უკუნისამდე“. (იობ 1,21) არამედ შვილთათჳს წესიერი და ზომითი და ბუნებითი მწუხარებაჲ აჩუენა, რამეთუ „დაიპო სამოსელი თჳსი და აღიპარსა თმაჲ თავისა თჳსისაჲ და დავარდა ქუეყანასა და დამხედ თაყუანი-სცა უფალსა“ (იობ 1,20) და მადლობაჲ იგი შეწირა, რაჲთა ვერვინ თქუას, თუ გულქვაჲ ვინმე იყო. რამეთუ ფრიადცა გულჩჩჳლი და ლმობიერი კაცი იყო და შვილთა მოყუარე, გარნა უზომოჲ ანუ უწესოჲ არარაჲ ინება ქმნად. ხოლო საცხოვართათჳს და მონაგებთა არცა თუ შეიკუმინნა, არცა ყოვლადვე შეწუხნა, ესოდენ გარეწარად აქუნდეს იგინი. ეგრეთვე ჩუენცა თანაგუაც, საყუარელნო, ყოფად, რაჲთა ყოველივე საქმე სულიერი, რომლისა ნაყოფი მერმესა მას საუკუნესა მოისთულებოდის და მომგებელსა მას მისსა ახარებდეს, გუაქუნდეს შინაგან და სასურველად და ფრიად საძიებელად, ხოლო რომელნი საწუთროსავე ამას ცხორებასა თანა დაჴსნად და წარმავალ არიან, იგინი გარეწარად იყვნედ ჩუენდა და შეურაცხად. უკუეთუ ა...

...მდიდრისა ფრიადისასა?“ (იობ 31,25) ამისთჳსცა არცა წარსლვასა ზედა მათსა შეწუხნა, არამედ ადვილად და სიხარულით და მადლობით შეიწყნარა, ამისთჳსცა დიდებული იგი სიტყუაჲ აღმოთქუა: „უფალმან მომცა, უფალმან მომიღო. ვითარცა უფალსა ენება, ეგრეთცა იქმნა. იყავნ სახელი უფლისაჲ კურთხეულ უკუნისამდე!“ (იობ 1,21)

გარნა აწინდელნი მდიდარნი არა ესრეთ არიან, არამედ ყოვლისავე მონებისა და ყოვლისა ტყუეობისა უძჳრესად არიან და ვითარცა მძლავრსა ვისმე მძჳნვარესა და ბოროტსა ხარკსა და ძღუენსა მისცემენ დაუცხრომელად. რამეთუ ტრფიალებაჲ იგი საფასეთაჲ, ვითარცა ქალაქსა ძნელსა და საყდარსა ზედა განსუენებისასა, ესრეთ დამკჳდრებულ არს გონებასა შინა მათსა და დღითი-დღე ყოვლისავე ურჩულოებისა საქმესა უბრძანებს, და იგინი ყოვლითა მორჩილებითა და ერთგულებითა აღასრულებენ. ამათ ესევითართა ეტყჳს უფალი: „ვერ ჴელ-გეწიფების ღმრთისა მონებად და მამონაჲსა“.

რასა ცუდთა გულისზრახვათა და ამაოთა სიტყუათა შემოიღებ, უბადრუკო კაცო? ერთგზის განაჩინა ღმერთმან და თქუა, ვითარმედ ორისავე ამის მონებისა ერთბამად ყოფაჲ შეუძლებელ არს; და შენ ვითარ იკადრო თქუმად, თუ შესაძლებელ არს? ღმერთი გჳბრძანებს განბნევასა საფასე-თასა და მამონა - მოხუეჭასა ყოველთაგან; ღმერთი გჳბრძანებს ქალწულებასა და მამ...