ფსალმუნები 37:1

...ნებებს აქ მოსვლას, მოისმენს იმავე ნეტარი (დავითის) სიტყვებს: «მოყუარენი ჩემნი და მეგობარნი ჩემნი ჩემ წინაშე მომეახლნეს და დადგეს, და მახლობელნი ჩემნი შორს განდგეს ჩემგან; და მაიძულებდეს მე, რომელნი ეძიებდეს სულსა ჩემსა, და რომელნი ეძიებდეს ძჳრსა ჩემსა, იტყოდეს ამაოებასა და ზაკვასა მარადღე ზრახვიდეს» (ფსალმ 37:12-13). ხედავ, დავითის მტრები თავიანთ მზაკვრობას სიკვდილამდე განავრცობდნენ და დაუსრულებელი ომი გამოუცხადეს — სიტყვები: «მარადღე» იგივეა, რაც მთელი ცხოვრება. რას აკეთებდა დავითი, როცა ისინი ასეთ მზაკვრობას აგებდნენ მის წინააღმდეგ? «ხოლო მე», ამბობს, «ხოლო მე ვითარცა ყრუსა, არა მესმოდა, და ვითარცა უტყუმან რა არა აღაღის პირი თჳსი; და ვიქმენ მე ვითარცა კაცი უსმი, რომლისა თანა არა არს პირსა მისსა სიტყუაჲ» (ფსალმ 37:14-15). ხედავ სიბრძნისმოყვარეობის დიდ ძალას, როგორ ამარცხებდა (მტრებს) საწინააღმდეგო საშუალებებით? მტრები მზაკვრობდნენ, ხოლო ის სმენასაც კი იხშობდა, რათა საერთოდ არ მოესმინა; ისინი წუთითაც არ წყვეტდნენ ენის ლესვას, ტყუილისა და მლიქვნელობის ლაპარაკს, ხოლო ის დუმილით აწყნარებდა მათ მძვინვარებას. რატომ იქცეოდა ასე? რატომ, როცა მტრები ასე მზაკვრობდნენ მის წინააღმდეგ, ის ისე მოქმედ...