თარგმანი: ვინაჲთგან ვიდრე-ესე ჴორცთაღა შინა ვიყვნეთ, დაღაცათუ შვილებისა მადლსა ღირს-ვიქმნნეთ, არამედ უცნაურ არს ჩუენდა, თუ რაჲ ყოფად ვართ, რამეთუ საშიშ არს, ნუუკუე განვვარდეთ შვილებისაგან და მკჳდრობისა საუკუნეთა კეთილთაჲსა, ბოროტად შთავრდომითა მთხრებლსა ცოდვისასა; ხოლო უკუეთუ ვიდრე აღსასრულამდე დავიცვათ ცხებულებაჲ და ჩინებულებაჲ, და განმზადებულნი დავემთხჳნეთ დღესა მას დიდებით მეორედ მოსლვისა მისისა, რაჟამს-იგი ვიხილოთ, ვითარ იგი არს არა თუ ბუნებითა ღმრთეებისაჲთა, რომელი-იგი უხილავ არს, არამედ მითვე ჴორცითა, რომლითა-იგი ამაღლდა ჩუენგან, და რომლითა კუალად მომავალ არს განშჯად სოფლისა.
მაქსიმესი: გესმას რაჲ იოვანესგან, ვითარმედ: "არღა გამოჩინებულ არს, რაჲ ყოფად ვართ" (), თანა-შეატყუ პავლესსა მას, რომელ იტყჳს: "აწ ვიცი მცირედ, ხოლო მერმე ვცნა, ვითარცა შევემეცნე" (). რამეთუ ესრეთ ორნივე ესე ზოგად გუაუწყებენ, ვითარმედ აწინდელი ესე ცნობაჲ მცირე არს და უსრულ მერმესა მას თანა, არღარა ვითარცა სარკითა, არამედ პირსა პირისპირ ხედვასა.