...აწილად ყოფდა, ღმერთისგან ებრძანა, რომ ერთებს კურთხევა წარმოეთქვათ, სხვებს კი წყევლა. და კურთხევაც და წყევლაც მომავალი მოვლენების წინასწარმეტყველებანი იყო. რადგან ამბობდა: „და იყო შენ ქალაქთა შენთა, დაწყეულ იყო შენ ველსა გარე.“ (); და ტომებმა, მრავალი ასეთი წყევლის შედგენით, ვრცელი სიტყვა დაასრულეს. იგივე უნდა ითქვას აქაც: წინასწარმეტყველება წყევლის წესით არის შედგენილი — იგი აუწყებს და წინასწარ წარმოთქვამს იმას, რაც იუდას თავს უნდა დასტეხოდა; შემდეგ კი, იუდას შემდეგ, სხვა თემას წამოჭრის და იმ ზოგიერთთა წინააღმდეგ მიემართება, რომელნიც მღვდელობას აუჯანყდნენ. ასე გვასწავლის, რა დიდი ბოროტებაა ღვთის მღვდლებს აუჯანყდე და მათ წინააღმდეგ მზაკვრობითა და უსამართლობით იმოქმედო. რადგან ნათქვამი სხვა არაფერია, თუ არა სწავლება იმის შესახებ, რა დაემართებათ მათ, ვინც მოყვასს უსამართლოდ ექცევა და ვინც მზაკვრობითა და გახრწნილი განზრახვით აღდგება უდანაშაულოთა წინააღმდეგ.
თუ შვილებსაც დასასჯელად მიიჩნევს, ნუ შეშფოთდები, საყვარელო; შვილებად აქ იმათ გულისხმობს...