...ეშინდენ.
მაშინ უკუე კეთილ იყო შაბათისა უქმობაჲ, რამეთუ ასწავებდა მათ კაცთმოყუარებასა, მოაჴსენებდა საქმეთა ღმრთისათა, აწუევდა განშორებად ბოროტისაგან; რამეთუ ესე იყო უქმობისა მის ძალი, რაჲთა ბოროტთაგან განეყენნენ, არა თუ კეთილთა, რამეთუ იტყჳს: ნურარას იქმთ შაბათსა შინა, გარეშე, რომელ-იგი მოსაგებელ იყოს სულისა. ამისთჳსცა ტაძარსა შინა ყოველივე საქმე ორკეცად იქმნებოდა შაბათსა შინა, მსხუერპლთა და მსახურებათაჲ, რაჲთა გამოაჩინოს, ვითარმედ ბოროტთა საქმეთა დაყენებისათჳს განეწესა უქმობაჲ იგი, ხოლო სულიერთა და საღმრთოთა საქმეთა არა აყენებს.
აწ უკუე ქრისტემან ესევითარი ესე წესი, რომლისათჳს პირველთაგან უქმობაჲ შაბათისაჲ განაწესა, არა თუ დაჰჴსნა, არამედ მრავალწილად აღაორძინა, რამეთუ მოწევნულ იყო ჟამი ყოვლისავე სულიერისა კერძო და საღმრთოთა საქმეთა წარმატებად; ამისთჳს არა ერთსა შინა დღესა დაუტევა წესი ბოროტთაგან უქმობისაჲ, არამედ ყოველთა დღეთა სრულიად უცხო-ყოფაჲ ბოროტთა საქმეთაგან გჳბრძანა, ხოლო კეთილისა მიმართ მარადის მოსწრაფებაჲ განგჳწესა; არა შაბათისა მიერ მოგუცა ცნობად, ვითარმედ ღმერთი არს ყოველთა დამბადებელი, არამედ მრავალთა მიერ და ჭეშმარიტთა გულისჴმისსაყოფელთა საქმეთა გულსავსე ვართ, ვითარმედ ყოველივე ნებითა ბრძანებისა მისისაჲთა არარაჲსაგან...