შეხედე, როგორ არ უყვარს ადამიანურ ბუნებას თავის საზღვრებში დარჩენა, არამედ ყოველთვის მეტს ეძებს და უმაღლესისკენ ისწრაფვის. ეს არის განსაკუთრებით ის, რაც ადამიანებს ღუპავს, რომ არ სურთ თავიანთი ბუნების საზღვრების ცოდნა, არამედ ყოველთვის მეტი სურთ და იმაზე ოცნებობენ, რაც მათზე მაღლა დგას. ამიტომაც ისინი, ვინც ამქვეყნიურ სიკეთეებს მიეჩვიეს, მაშინაც კი, როცა დიდი სიმდიდრითა და ხელისუფლებით ფლობენ, თითქოს თავიანთი ბუნება დაივიწყეს, ცდილობენ სულ უფრო მაღლა და მაღლა ავიდნენ, ვიდრე უღრმეს უფსკრულში არ ჩავარდებიან. ამას, როგორც ვხედავთ, ყოველ დღე ადგილი აქვს, და მაინც დანარჩენნი ამით არ ფხიზლდებიან. ხოლო თუ მცირე ხნით შეიკავებენ თავს, მალე, ყველაფრის დავიწყებით, კვლავ იმავე გზას ადგებიან და იმავე უფსკრულში ეცემიან. იგივე მოხდა ახლა ამ ადამიანებთანაც. „და იყო, ძრვასა მათსა აღმოსავლით გამო პოვეს ველი ქუეყანასა სენარისასა და დაემკჳდრნენ მუნ". შეხედე, როგორ ცოტ-ცოტად გვიხსნის წერილი მათი ნების არამდგრადობას. რადგან, ამბობს, ველი რომ დაინახეს, წინანდელი საცხოვრებელი მიატოვეს და „დაემკჳდრნენ მუნ". შემდეგ ამბობს: „და ჰრქუა კაცმან მოყუასსა:...
Genesis 11:3
2. And it came to pass, as they journeyed from the east, that they found a plain in the land of Shinar; and they dwelt there.3. And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them throughly. And they had brick for stone, and slime had they for morter.4. And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth.
Genesis თავი 11