შენიშნე წერილის ზედმიწევნითობა, რა დაწვრილებით მოგვითხრობს ყველაფრის შესახებ, რათა ყველაფრიდან შევიცნოთ მართლის ღვთისმოსაობა. „და მიიყუანა", — ამბობს, — „სარა, ცოლი თჳსი, და ლოთ ძე, ძმისა თჳსისა, და ყოველი, რაოდენი მოიგეს ხარანს". უმიზეზოდ არ არის ნათქვამი: „ყოველი, რაოდენი მოიგეს ხარანს", — რათა ვიცოდეთ, რომ პატრიარქმა ქალდეადან არაფერი წაიღო თან, არამედ მთელი ეს მამის ქონება ძმას დაუტოვა და მხოლოდ იმით წავიდა, რაც ხარრანში მოეხვეჭა. ესეც ამ საოცარმა კაცმა თან არა იმიტომ წაიყვანა, თითქოს ქონებას ეძვირფასებოდა ან ანგარი იყო, არამედ იმისთვის, რომ საკუთარი ქონებით ყველასთვის ღვთის მისადმი მზრუნველობა ემტკიცებინა. ის, ვინც ქალდეადან გამოიყვანა და შემდეგ იქიდანაც გადასახლება უბრძანა, თავადვე ამრავლებდა ყოველდღიურად მის ქონებას და ყოველგვარ უსიამოვნებას აცილებდა. ამგვარად, ისიც, რომ აბრაამი ამ ქონებას თან ატარებდა მთელ გზაზე, მისი სულის ღვთისმოსაობის მტკიცებულება იყო. ვინც მას ხედავდა, ალბათ სურდა სცოდნოდა მართლის ასეთი მოგზაურობის მიზეზი. შემდეგ, გაიგებდა რა, რომ ის უცხო მიწაზე გადასახლდა, თავისი საკუთრება სამშობლოში დატოვა,...
Genesis 12:6
5. And Abram took Sarai his wife, and Lot his brother's son, and all their substance that they had gathered, and the souls that they had gotten in Haran; and they went forth to go into the land of Canaan; and into the land of Canaan they came.6. And Abram passed through the land unto the place of Sichem, unto the plain of Moreh. And the Canaanite was then in the land.7. And the LORD appeared unto Abram, and said, Unto thy seed will I give this land: and there builded he an altar unto the LORD, who appeared unto him.
Genesis თავი 12