აღთქმის მთელ სიდიადეს წვდებოდა და აღმთქმელის ყოვლისშემძლეობას გულისხმაყოფდა; აბრაამმა „დავარდა პირსა ზედა თჳსსა და განიცინნა", ანუ გაიხარა; მაგრამ გონების მოსაზრებით ფიქრობდა იმასაც, თუ როგორ შეიძლებოდა ეს ცვლილება ადამიანური ბუნების წესით, ანუ ას წლის ადამიანს ძე შეეძინა და ბერწ ქალს, რომელსაც ოთხმოცდაათ წლამდეც კი ვერ შვა, მოულოდნელად შობის უნარი აღედგინა. მაგრამ, თავის გონებაში ამას ფიქრობდა რა, სიტყვით ამგვარი არაფერი გაუბედავს ეთქვა, მხოლოდ თავის მადლიერებას გამოხატავდა და ისმაელისთვის ლოცულობდა, თითქოს ეუბნებოდა: უფალო, შენ საკმარისად ნუგეში მეცი და უშვილობის მწუხარება ისმაელის ბოძებით სიხარულად გადამიქციე. მის შემდეგ, რაც ის დაიბადა, აზრადაც არ მომსვლია და არასოდეს მიფიქრია, რომ სარასგან კიდევ ერთი შვილი მეყოლებოდა; თავადაც ამას არ ელოდა, რის გამოც აგარი გადამცა, საკუთარ თავზე ყოველგვარ იმედს გადაწურული. ორივემ საკმარისი ნუგეში მივიღეთ ისმაელის დაბადებისას. შენი ნაბოძები ძე ცოცხლად იყოს შენს წინაშე; ჩვენც საკმარისი სიხარული გვექნება და მისი სიცოცხლე ჩვენს სიბერეს ანუგეშებს. რა უპასუხა კაცთმოყვარე უფალმა? რადგან ასეთი...
Genesis 17:19
18. And Abraham said unto God, O that Ishmael might live before thee!19. And God said, Sarah thy wife shall bear thee a son indeed; and thou shalt call his name Isaac: and I will establish my covenant with him for an everlasting covenant, and with his seed after him.20. And as for Ishmael, I have heard thee: Behold, I have blessed him, and will make him fruitful, and will multiply him exceedingly; twelve princes shall he beget, and I will make him a great nation.
Genesis თავი 17