მსგავსი არაფერი უფიქრია ამ მართალს; არამედ, როგორც მადლიერმა მონამ, ყოველგვარი ადამიანური მსჯელობა მიატოვა და მხოლოდ ერთზე ზრუნავდა — ბრძანების აღსრულებაზე; თითქოს ადამიანურ ბუნებას განეშორა და ყოველგვარი თანალმობა და მამობრივი სიყვარული ღვთის ბრძანებებზე დაბლა დასვა, სწრაფად შეუდგა მათ აღსრულებას. „აღდგა, — ამბობს წერილი, — აბრაჰამ განთიად და აღსხნა კარაულსა თჳსსა და წარიყვანნა მის თანა ორნი მონანი და ისაკ, ძე თჳსი, და დაკოდა შეშაჲ მსხუერპლისათჳს, და აღდგა და წარვიდა, და მოვიდა ადგილსა მას, რომელსაცა ჰრქუა მას ღმერთმან მესამესა დღესა" (). შენიშნე, როგორ კაცთმოყვარე უფალი თავად ადგილის სიშორით მართლის სათნოებას გამოსცდის. წარმოიდგინე, რა უნდა გაეძლო მართალს სამი დღის განმავლობაში, როცა თავის თავთან ფიქრობდა მიცემულ ბრძანებაზე — იმაზე, რომ საკუთარი ხელებით უნდა დაეკლა ესოდენ საყვარელი ძე, ამასთან ვერავის გაემხელა ამ საქმის შესახებ — და გაოცდი მისი ღვთისმოყვარე და ბრძნული სულით. მისთვის მოცემული ღვთის ბრძანების მთელი მნიშვნელობის გაცნობიერებით, იგი საქმეს არავის უმხელს, არც მსახურებს,...
Genesis 22:3
2. And he said, Take now thy son, thine only son Isaac, whom thou lovest, and get thee into the land of Moriah; and offer him there for a burnt offering upon one of the mountains which I will tell thee of.3. And Abraham rose up early in the morning, and saddled his ass, and took two of his young men with him, and Isaac his son, and clave the wood for the burnt offering, and rose up, and went unto the place of which God had told him.4. Then on the third day Abraham lifted up his eyes, and saw the place afar off.
Genesis თავი 22