შეხედე, როგორ იმის წასვლის შემდეგ მაშინვე მოდის ეს — არა უბრალოდ და არა უმიზეზოდ, არამედ იმისთვის, რომ მანაც, არაფრის მცოდნემ, საჭმელი მიართვა და თავად მამისგან შეეტყო ყველაფრის მიმდინარეობა. რომ ძმა დაეხვედრა, შესაძლოა, მრისხანებით აღძრული, მოეკლა კიდეც; თუ ამას უკვე შემდეგ სურდა (გაეკეთებინა), მით უმეტეს გააკეთებდა თავად შემთხვევისას. მაგრამ ღვთის მარჯვენა იცავდა ყრმას, კურთხევის ღირსად აქცია რა იგი, ხოლო ის (ესავი) კურთხევასაც მოაკლდა და პირმშოობასაც. მოვიდა რა, ნათქვამია, „უქმნა საჭმელი მამასა თჳსსა... და ჰრქუა: აღდეგინ მამაჲ ჩემი და ჭამენ ნადირებულისაგან ძისა თჳსისა, რათა მაკურთხოს მე სულმან შენმან“ (). შეხედე, როგორ მოიცვა კვლავ მართალი შფოთმა და როგორ აღელდა სულით. (ესავის) სიტყვების მოსმენით თქვა: „ვინ ხარ შენ? ხოლო მან ჰრქუა: მე ვარ ძე შენი პირმშო, ესავ“ (). ყურადღება მიაქციე, როგორ არ დაკმაყოფილდა ის, თავის (საქმეზე) ბევრს ფიქრობდა რა, პასუხით: „მე ვარ ესავ“; არამედ კიდევ დაუმატა: „პირმშო.“ „განცჳფრდა ისაკ...
Genesis 27:31
30. And it came to pass, as soon as Isaac had made an end of blessing Jacob, and Jacob was yet scarce gone out from the presence of Isaac his father, that Esau his brother came in from his hunting.31. And he also had made savoury meat, and brought it unto his father, and said unto his father, Let my father arise, and eat of his son's venison, that thy soul may bless me.32. And Isaac his father said unto him, Who art thou? And he said, I am thy son, thy firstborn Esau.
Genesis თავი 27