მაშ, შეხედე ამ მართალს, რომელიც შიშველ მიწაზე წევს და ხილვას ჭვრეტს, ანუ — უკეთ რომ ვთქვა — თავად ღვთის გამოცხადების ღირსი ხდება. „და ჩუენებასა იხილვიდა, — ნათქვამია, — და აჰა ესერა, კიბენი აღმართებულნი ქუეყანით, რომლისა თავი მიწდომილ იყო ცად და ანგელოზნი ღმრთისანი აღვიდოდეს და გარდამოვიდოდეს მას ზედა. ხოლო უფალი დამტკიცებულ იყო მას ზედა. და თქუა: მე ვარ ღმერთი აბრაჰამისი და ღმერთი ისაკისი მამისა შენისა, ნუ გეშინინ" (დაბ 28:12–13). აქ ყურადღება მიაქციე კაცთმოყვარე ღვთის საოცარ მზრუნველობას. მან იხილა, რომ იაკობმა, დედის რჩევით, ძმისა ეშინოდა რა, ეს მწირობა დაიწყო და მოგზაურობს, როგორც რომელიმე მოხეტიალე, არსაიდან არანაირი ნუგეში არ ჰქონდა, არამედ ყოველივეში ზეციურ შეწევნას იმედად ჰქონდა; და მაშინვე, გზის თავიდანვე, სურს რა მისი მონდომების გამაგრება, ეცხადება მას და ეუბნება: „მე ვარ ღმერთი აბრაჰამისი და ღმერთი ისაკისი მამისა შენისა". მე გავხადე ისე, რომ პატრიარქმაც და შენმა მამამაც ესოდენ დიდ დიდებას მიაღწიეს; ამიტომ „ნუ გეშინინ", არამედ გწამდეს, რომ მე, ვინც მათთვის მიცემული აღთქმები აღვასრულე, ჩემი განგებულებით შენც...
Genesis 28:12
11. And he lighted upon a certain place, and tarried there all night, because the sun was set; and he took of the stones of that place, and put them for his pillows, and lay down in that place to sleep.12. And he dreamed, and behold a ladder set up on the earth, and the top of it reached to heaven: and behold the angels of God ascending and descending on it.13. And, behold, the LORD stood above it, and said, I am the LORD God of Abraham thy father, and the God of Isaac: the land whereon thou liest, to thee will I give it, and to thy seed;
Genesis თავი 28