ამას გონებაში ვიქონიოთ და გამოთქმების სიმარტივეზე არ შევჩერდეთ, არამედ გავიკვირვოთ უფლის გამოუთქმელი სახიერება იმაშიც, რომ ჩვენი ბუნების სისუსტის გამო ასეთ მოწყალებას არ იშურებს. მაგრამ შეხედე, როგორ გამოხატავს მართალი საკუთარ მადლიერებას. „და აღმართნა, — ნათქვამია, — იაკობ ძეგლნი ადგილსა მას, სადა-იგი იტყოდა ღმერთი მის თანა, და შეწირა მას ზედა შესაწირავი და დაასხა მას ზედა ზეთი. და უწოდა სახელი ადგილსა მას ბეთელ" (დაბ 35:14–15). შეხედე, როგორ ეს მართალი ყოველთვის ადგილების სახელდებით მოვლენათა ხსოვნას უკვდავჰყოფს, რათა მომდევნო თაობებისთვისაც ცნობილი ყოფილიყო, რაც აქ მართალს გამოეცხადა. „და მიეახლა ქაბრათად მისლვად ქუეყანად ეფრათად" (). მართალი ისევ შორს წავიდა, რომ ნელ-ნელა იმ ადგილს მისწვდომოდეს, სადაც ისაკი ცხოვრობდა. შემდეგ, „შვა რაქელ. და შობასა მისსა ძნიად შობდა. და იყო ფიცხლად შობასა მისსა. ჰრქუა მას ყრმისა აღმქმელმან მან: ნუ გეშინინ, რამეთუ ესეცა ძე გესვა შენ" (დაბ 35:16–17). ნუ დაეცემი სულით, ეუბნება, ძეს შობ; თუმცა ტკივილები გტანჯავს, მაგრამ მაინც ძე გეყოლება....
Genesis 35:14
13. And God went up from him in the place where he talked with him.14. And Jacob set up a pillar in the place where he talked with him, even a pillar of stone: and he poured a drink offering thereon, and he poured oil thereon.15. And Jacob called the name of the place where God spake with him, Bethel.
Genesis თავი 35