ხედავ ბარბაროსთა მადლიერებას? ხედავ, როგორ დროის ასეთმა სიმცირემ არ წაართვა მათ სიმტკიცე და სასოწარკვეთილებაში არ ჩააგდო? შეხედე ახლა ამათაც (ნოეს თანამედროვეებს), როგორ, ამდენი წლის შემდეგ მოისმინეს რა, რომ „შჳდი დღე" — და წარღვნა მოვა, მაინც არ მოიქცნენ, არამედ მოუნანიებელნი დარჩნენ, რაც იმის მტკიცებულებაა, რომ ყველა ბოროტების მიზეზი ჩვენი ნებაა. ხომ ესენიც ადამიანები არიან და ისინიც ადამიანები: ბუნება ერთი და იგივე აქვთ მინიჭებული, მაგრამ ნება არ არის ერთნაირი. ამიტომ ხვედრიც არაერთნაირი ჰქონდათ: ერთნი დაღუპვას გადაურჩნენ, რადგან სახიერმა ღმერთმა თავისი კაცთმოყვარეობით მათი სინანული მიიღო, ხოლო სხვები წარღვნის წყლებში დაიღუპნენ. „მერმე-ღა შჳდნი დღენი მოვჰჴადო მე წვიმაჲ ქუეყანასა ზედა", — ნათქვამია. შემდეგ, შიშის გასაძლიერებლად, ღმერთი ამბობს: „ორმეოცთა დღეთა და ორმეოცთა ღამეთა". რისთვის ასე? განა ვერ შეძლებდა, რომ ენდომა, ერთ დღეში მთელი წვიმის მოვლინებას? რას ვამბობ — ერთ დღეში? ერთ წამში (შეძლებდა). მაგრამ ის ამას განგებ აკეთებს, ერთდროულად სურს რა შიშის გაძლიერებაც და სასჯელისგან თავის დაღწევის საშუალების მიცემაც,...
Genesis 7:5
4. For yet seven days, and I will cause it to rain upon the earth forty days and forty nights; and every living substance that I have made will I destroy from off the face of the earth.5. And Noah did according unto all that the LORD commanded him.6. And Noah was six hundred years old when the flood of waters was upon the earth.
Genesis თავი 7