...). და კვლავ: „ნუ იქადინ მდიდარი სიმდიდრესა ზედა თჳსსა“ (), ნურც ბრძენი „სიბრძნისა მიერ თჳსისა“ (), არამედ „ამას ზედა იქადოდენ მოქადული გულისხმის-ყოფასა და ცნობასა ჩემსა“ (). მაშ, როდის არის ქადილი ბოროტი? როცა ამას ფარისეველივით ვაკეთებთ. და რატომ თქვა, ამბობს, პავლემ: „ვიქმენ უგუნურ სიქადულისათჳს. რამეთუ თქუენ მაიძულეთ მე“ ()? იმიტომ, რომ იგი თავისი ცხოვრებისა და მოქალაქობის წარმატებებს ჰყვებოდა, რომელთა გამოტანა საჭირო არ იყო, თუ აუცილებლობა არ არსებობდა.
სხვაგან კი ამბობს: „ხოლო უკუეთუ მინდეს სიქადულის, არა ვიყო უგუნურ, რამეთუ ჭეშმარიტი ვთქუა“ (). ამგვარად, ვინც ჭეშმარიტს ამბობს, როცა ამას დრო მოითხოვს, უგუნური არ არის....