თ ა რ გ მ ა ნ ი: რამეთუ იგი მომავალსა მასღა პასექსა ჯუარს-ეცუმოდა, ვითარ უკუე არა აღვიდა იგიცა? რამეთუ უკუეთუ რომელ ჟამი არღა მოწევნულ იყო, ამისთჳს არა აღვიდოდა, ყოლადვე არა უჴმდა მა-შინ აღსლვაჲ. არამედ არა ამისთჳს არა აღვიდა, რაჲთა ივნოს, არამედ რაჲთა იგინი განსწავლნეს. ხოლო რაჲსათჳს ფარულად აღვიდა? რამეთუ ძალ-ედვა, რაჲთამცა ცხადადმცა აღსრულ იყო და უწესოებისა მათისადა აღჳრ-ესხნესმცა, ვითარცა მრავალგზის ქმნა, არამედ არა ენება ზედაჲსზედა ამის საქმისა ქმნაჲ, რამეთუ უკუეთუმცა აღსრულ იყო ცხადად და კუალადმცა დაებრმნეს იგინი, უმეტესადმცა გამოეჩინა სასწაული ღმრთეებისაჲ და გამოეცხადამცა იგი. ვინაჲთგან უკუე იგინი ჰგონებდეს, თუ მოშიშებისათჳს ქმნა საქმჱ ესე და დაადგრა მუნ, ამისთჳს თავადმან აჩუენა განგებულებაჲცა კაცებისა მისისაჲ და უშიშოებაჲცა მისი, ვი-თარმედ დაღაცათუ იცოდა ჟამი იგი ვნებისაჲ, მაშინ უმეტესად აღვიდოდეს მუნ. ხოლო რომელ ეტყჳს, თუ: „აღვედით თქუენ დღესასწაულსა ამას“, ესე იგი არს, ვითარმედ: ნუ ჰგონებთ, თუ მე იძულებით გაიძულებ ჩემ თანა ყოფად თქუენ და უნებლებით.
ხოლო სიტყუაჲ იგი, თუ: „ჟამი ჩემი არღა აღსრულებულ არს“, მომასწავებელი იყო,...