თ ა რ გ მ ა ნ ი: დიდ არს სასჯელი ესე სიმართლისაჲ, რამეთუ ესრეთ იტყჳს: რომელსა აქუნდეს გულსმოდგინებაჲ და მოსწრაფებაჲ, მიეცეს მას ღმრთისაგანცა ყოველივე კეთილი, ხოლო რომელი გულსმოდგინებისაგან და მოსწრაფებისა ცარიელ იყოს და არარას კეთილსა აჩუენებდეს თავისა თჳსისა მიერ, მას არცა ღმრთისაგან რაჲ მიეცემის, არამედ „რომელღა-იგი ჰგონიეს, ვითარმედ აქუს, მო-ვე-ეღოს მას”. არა თუ ღმერთი მოუღებს, არამედ სიგრილისა მისისათჳს და გულფიცხელობისა არარას მისცემს, და მერმე იგი თავით თჳსით ყოველსავე წარსწყმედს. ეგრეთვე ჩუენ ვყვით კაცთა: უკუეთუ ვის ვასწავლიდეთ კეთილსა და იგი არა ისმენდეს, ოდეს ფრიად ვევედრნით და მოუდრეკელად ვპოით, დაუტევით იგი; ხოლო რომელი გულსმოდგინებით ისმენნ, მოსწრაფებით ვასწავლიდით მას.
კეთილად უკუე თქუა: „რომელღა-იგი ჰგონიეს, ვითარმედ აქუსო“; ესე იგი არს, ვითარმედ ყოვლადვე არარაჲ აქუს, არამედ ჰგონიეს, თუ აქუს რაჲმე. და მერმე უმეტესად გამოაცხადა სიტყუაჲ იგი თჳსი, რაჲთა საცნაურ-ყოს, თუ რაჲ არს: „რომელსა აქუნდეს, მიეცეს; ხოლო რომელსა არა აქუნდეს, რომელღა-იგი ჰგონიეს, ვითარმედ აქუს, მო-ვე-ეღოს მას“, რამეთუ იტყჳს: