თ ა რ გ მ ა ნ ი: ვინაჲთგან ყოვლით კერძო პირი დაუყო მათ, ჴელმწიფებით აწ ბრძანებს, ვითარმედ: თჳნიერ სიძვისა სხჳსა რაჲსმე მიზეზისათჳს განტევებაჲ ცოლისაჲ და სხჳსა შერთვაჲ მრუშება არს და ყოვლადვე უჯერო. რამეთუ შჯულმან მოსესმან ფრიადისა მის უკეთურებისათჳს ჰურიათაჲსა თქუა განტევებაჲ ცოლისაჲ ყოვლისავე ბრალისათჳს, რაჲთა არა მკლველ მეუღლეთა თჳსთა იქმნენ, და განტევებაჲ ჴელისწერილითა, რაჲთა არღარა ჴელ-ეწიფებოდის შერთვად მისა, და იქმნას დაუცხრომელი უშჯულოებაჲ; ხოლო ქრისტე ბრძანებს მეძვისა განშორებად, რაჲთა არა განრყუნილებაჲ იქმნას ნათესავისაჲ. ხოლო სხჳსა რომლისავე მიზეზისათჳს დატევებად ცოლისა და სხჳსა შერთვად არა შეუნდობს, არამედ გინა თუ უძლურებაჲ შეემთხჳოს ჴორციელი, გინა თუ მრისხანე იყოს, გინა თუ გონებაცთომილ, ანუ სხუაჲ რაჲმე ნაკლულევანებაჲ სჭირდეს, ყოვლისავე თავსდებაჲ ჯერ-არს და განმართებაჲ, არა თუ განშორებაჲ და სხჳსა შერთვაჲ, რამეთუ ესე უჯეროება არს, ვითარცა მოციქული წამებს, ვითარმედ: „ცოლი ქმრისაგან ნუ განეშორებინ. უკუეთუ განეშოროს, ეგენ უქმროდ, გინა ქმარსავე დაეგენ; და ქმარი ცოლსა ნუ დაუტეობნ“.
Matthew 19:9
8. He saith unto them, Moses because of the hardness of your hearts suffered you to put away your wives: but from the beginning it was not so.9. And I say unto you, Whosoever shall put away his wife, except it be for fornication, and shall marry another, committeth adultery: and whoso marrieth her which is put away doth commit adultery.10. His disciples say unto him, If the case of the man be so with his wife, it is not good to marry.
Matthew თავი 19