...რეთ არს ყოველი მოშურნე, თავსა თჳსსა ავნებს და არა მოყუასსა, რამეთუ ღმერთი არს ყოვლისავე მხედველი და, ოდეს იხილოს, ვითარმედ ებრძვი მას, რომელსა შენდა არაჲ ევნოს, თავადვე შენდა მოაქცევს ბოროტსა მას.
ამისთჳსცა წერილ არს: „ნუ გიხარის დაცემასა ზედა მტერისა შენისასა, ნუუკუე იხილოს ღმერთმან და არა სთნდეს“; ხოლო უკუეთუ მტერთა დაცემასა ზედა სიხარული არა ჯერ-არს, რაჲ-მე სთქუა, ოდეს დაცემასა და განსაცდელსა ზედა იხარებდე მისსა, რომელსა არაჲ ევნოს შენდა? მოვაკუდინოთ უკუე მჴეცი ესე ბოროტი, ძმანო, და ყოვლადვე ადგილ-ნუვსცემთ მას, რამეთუ უკუეთუ გიყუარდენ მოყუარენი თქუენნიო, არარაჲ-თა ჰმატთ მეზუერეთა. აწ უკუეთუ გუძულდენცა და ვეშურებოდით, არა უძჳრეს წარმართთასა ვიყვნეთა? ჰე, ჭეშმარიტად. ამისთჳს ფრიად მელმის გული, რამეთუ ჯერ-იყო ჩუენდა ბაძვაჲ ანგელოზთაჲ, და ჩუენ ეშმაკ-თა ვჰბაძავთ ურთიერთას შურითა და სიძულილითა, რომლითა სრულიად უცხო-ვჰყოფთ თავთა ჩუენთა სასუფეველისაგან.
აწ უკუე, ძმანო, მოვიცალოთ და გულისჴმა-ვყოთ და ვნებაჲ ესე ბოროტი გულთაგან ჩუენთა აღმოვფხურათ; მოვიგოთ სიყუარული, სახიერებაჲ, სიტკბოებაჲ; ოდეს ვინმე ვიხილოთ ჭირსა შინა, დაღაცათუ მტერი იყოს ჩუენი, ვტიროდით და მწუხარე ვიყვნეთ. უფროჲსად ესე მებრ სიტყუაჲ, თუ მტერი ვინ იყოს ჩუენი, ჩუე...