Psalms 115:15

„მრწმენა მე, რომლისათჳსცა ვიტყოდე; ხოლო მე დავმდაბლდი ფრიად.“ (ფსალმ 115:1).

1. ღვთის აღთქმათა რწმენით მიღება

ამ გამონათქვამის გახსენებით ნეტარი პავლეც ამგვარად ამბობს: „ხოლო გუაქუს ჩუენ იგივე სული სარწმუნოებისაჲ, ვითარცა წერილ არს: მრწმენა მე, რომლისათჳსცა ვიტყოდე, და ჩუენცა გურწამს, რომლისათჳსცა ვიტყჳთ.“ (2 კორ 4:13). ამრიგად, აუცილებელია, ჯერ ვთქვათ, როგორ გამოიყენა იგი მოციქულმა და რის შესახებ ჰქონდა მას სიტყვა. რადგან ამ გზით აქედან წინასწარმეტყველური სიტყვაც ჩვენთვის ნათელი გახდება. სხვაგვარადაც, ეს საუკეთესო სწავლებაა: სიტყვის კავშირი არ უნდა მოვკვეთოთ, არც მისი ნაწილი ავიღოთ და მხოლოდ მას ჩავუჯდეთ, არამედ თხრობა თავიდან უნდა დავიწყოთ. მაშ, რა საკითხზე საუბრისას გაიხსენა პავლემ ეს წინასწარმეტყველური ხმა? აღდგომასა და...

...ი არ აღმართა, როცა ამბობდა: „მარადღე მოვკუდები, ვფუცავ თქუენსა სიქადულსა“ (1 კორ 15:31)? რადგან თვით სიკვდილი არ არის ბოროტი; ბოროტია ბოროტი სიკვდილი. ამიტომაც ამბობს: „პატიოსან არს წინაშე უფლისა სიკუდილი წმიდათა მისთა“ (ფსალმ 115:15). სხვაგან კი ამბობს: „სიკუდილი ცოდვილთა ბოროტ არს“ (ფსალმ 33:22). ბოროტად ამას უწოდებს: როცა კაცი ბოროტი სინდისით მიდის, ცოდვათა მრავალი საზრუნავით დამძიმებული და დაწნეხილი. ხოლო ვისაც სუფთა სინდისი აქვს, ჯილდოებისკენ მირბის და გვირგვინისკენ მიემართება.

და რათა გაიგო, რომ შფოთს საქმეთა ბუნება კი არა, ადამიანთა განწყობა ქმნის, ისმინე, როგორ ეძებს ამას პავლე: ხან ამბობს, „და რამეთუ რომელნი-ესე ვართ საყოფელსა ამას შინა, ვკუნესით“ (2 კორ 5:4) და „შვილებასა მას მოველით, გამოჴსნასა მას ჴორცთა ჩუენთასა“ (რომ 8:23), ხან კი იმავეს სხვაგან აცხადებს: **„დაღათუ შევიწირვი მსხუერპლსა მას ზედა და მსახურებასა...

...უმჯობეს ფრიად“** (ფილიპ 1:23); „ხოლო დადგრომაჲ ჴორცთა შინა უნებელადრე თქუენთჳს“ (ფილიპ 1:24).

ამიტომ წინასწარმეტყველიც ამბობს: „პატიოსან არს წინაშე უფლისა სიკუდილი წმიდათა მისთა“ (ფსალმ 115:15) — არა უბრალოდ სიკვდილი, არამედ ასეთი სიკვდილი. და კვლავ, სხვაგან: „სიკუდილი ცოდვილთა ბოროტ არს“ (ფსალმ 33:22). ხედავ, ესეც საშუალო საგანია: თავისთავად არც კეთილია და არც ბოროტი, არამედ იმათ განწყობაზეა დამოკიდებული, ვინც მას იღებს? ამიტომ ყოვლადბრძენი სოლომონიც, როცა ამ საგანთა საშუალო და სასარგებლო მდგომარეობას ჩამოთვლიდა, მათ შესახებ სიბრძნით მსჯელობდა და აჩვენებდა, რომ ეს თავისთავად კეთილი და ის ბოროტი კი არ არის, არამედ შესაფერის ჟამს კეთილად იქცევა, თუნდაც მძიმე ჩანდეს, ხოლო როცა შესაფერისი ჟამი არ აქვს, მაშინ არა. იგი ამბობდა: „ჟამი ტირილისაჲ და ჟამი სიცილისაჲ“ (ეკლ 3:4); და ასევე: „ჟამი სიცოცხლისა და ჟამი სიკვდილისა“ (...

...ოგს თავი მოკვეთეს, ზოგი ქვებით ჩაქოლეს და ასე დაასრულეს სიცოცხლე, ზოგმა თავი თავად მისცა უთვალავ და მრავალფეროვან სასჯელს – ყველა ქრისტესთვის დაითმინა. მაგრამ ვერავინ გაბედავს თქმას, რომ მათი სიკვდილი უპატიო იყო, არამედ საღვთო წერილის კვალობაზე იტყვის: „პატიოსან არს წინაშე უფლისა სიკუდილი წმიდათა მისთა" (ფსალმ 115:15). და როგორც წმიდათა სიკვდილს „პატიოსნად" უწოდებს, ისე მოისმინე, როგორ უწოდებს ცოდვილთა სიკვდილს „ბოროტს": „სიკუდილი", – ამბობს, – „ცოდვილთა ბოროტ არს" (ფსალმ 33:22). თუნდაც ვინმე საკუთარ სახლში გამოეყოს სიცოცხლეს, ცოლისა და შვილების თანდასწრებით, ნათესავთა და ნაცნობთა თანაკრებისას, მაგრამ თუ სათნოება არ ჰქონდა, „ბოროტ" არის მისი სიკვდილი. პირიქით, სათნოების მოხვეჭილს, თუნდაც უცხოეთში მოკვდეს, მიწაზე დავარდნილი – და კიდეც რას ვამბობ: უცხოეთში ან მიწაზე? – თუნდაც ავაზაკთა ხელში ჩავარდეს, თუნდაც მხეცთა ნადავლი გახდეს, „პატიოსანი" იქნება მისი სიკვდილი. მითხარი: ზაქარიას ძეს ხომ თავი მოკვეთეს? სტეფანე კი, პირველი, ვინც მოწამეობის გვირგვინით შეიმკო, ხომ ქვებით ჩაქოლვით აღესრულა?

პავლე და პეტრე ხომ ამ სოფლიდან გადაისახლნენ: პირველი – თავმოკვეთით, მეორემ კი – უფლისა საწინააღ...