„მდინარეთა ზედა ბაბილოვნისათა მუნ დავსხედით და ვტიროდით, რაჟამს მოვიჴსენეთ ჩუენ სიონი.“ ().
1. ტყვეობის გლოვა და იერუსალიმის ხსოვნა
დიდია ამ კაცთა მონატრება ქალაქისა, დიდია დაბრუნების წადილიც. რადგან, ვიდრე სიკეთეები ხელთ ჰქონდათ, ჭირვეულობასა და კადნიერებაში ატარებდნენ დროს; ხოლო როცა ამ სიკეთეებს მოაკლდნენ, მხოლოდ მაშინ მიეცნენ ნატვრას. სწორედ ამიტომ განდევნა ისინი ღმერთმა, რათა მათში უფრო დიდი მონატრება აღეძრა. ღმერთს ამის ქმნა მრავალ შემთხვევაში სჩვევია. რადგან, როცა მის სიკეთეებში ნებიერად ვცხოვრობთ და მათ ვერ ვაცნობიერებთ, იგი მათ მოკლებულ უდაბურებაში გვაყენებს, რათა მოკლებით გონს მოსულებმა კვლავ მათი ტკბობა მოვიძიოთ. და რის გამო ისხდნენ მდინარეთა პირას? რადგან ტყვეები იყვნენ და მტრული ქვეყნიდან იყვნენ წამოყვანილნი, კედლებსა...