2 ტიმოთეს მიმართ 4:1

„ყოველი წიგნი ღმრთივ სულიერი და სარგებელი სამოძღურებელად არს და სამხილებელად და განსამართლებელად და სასწავლელად სიმართლისა, რაჲთა აწვე იყოს ღმრთისა იგი კაცი, ყოვლისა მიმართ საქმისა კეთილისა განმტკიცებულ“ (2 ტიმ 3:16–17).

1.

ყოველი მხრიდან მრავალი შეგონება და ნუგეში რომ მისცა, ბოლოს საღმრთო წერილთაგან მომდინარე ნუგეშსაც დასძენს, რომელიც უფრო სრულყოფილია; და სამართლიანადაც იძლევა ამდენ შეგონებას, რადგან დიდი და სამწუხარო რამ უნდა ეთქვა. რადგან თუ ელისემ, რომელიც მასწავლებელთან უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე იყო და მას სიკვდილის ჟამს მომაკვდავად ხედავდა, თავისი სამოსელი შემოიხია, რას ფიქრობ, რა დაემართებოდა მას, ვინც ასე უყვარდათ და თვითონაც ასე უყვარდა, როდესაც ესმოდა, რომ მასწავლებელი კვდებოდა და რომ მისი სიკვდილისწინა ჟამითაც ვერ ისარგებლა, რაც ჩვეულებრივ ყველაზე მეტად ამწუხრებს? რადგან გარდასული დროისათვის ისეთ მადლიერებას ვერ ვგრძნობთ, თუ გარდაცვლილებთან ახლო ჟამს მოვაკლდით....

...ული, რაც წინა ეპისტოლეშიც გამოაჩინა. მაგრამ მას მხოლოდ წერილებით კი არ ანუგეშებს, არამედ თავისთანაც უხმობს: „ისწრაფე ჩემდა მოსლვად ადრე“ (2 ტიმ 4:9), ამბობს, და: „მო-რაჲ-ხჳდოდი, მოიღე და წიგნებიცა იგი, უფროჲსღა წიგნის ტყავები“ (2 ტიმ 4:13). მეჩვენება კი, რომ ეს ეპისტოლე მისი ცხოვრების ბოლოს არის დაწერილი; რადგან, ამბობს: „რამეთუ მე აწ ესერა შევიწირვი“ (2 ტიმ 4:6), და კვლავ: „პირველსა მას სიტყჳს-გებასა ჩემსა არავინ თანა-დამიდგა მე“ (2 ტიმ 4:16).

ამ ყოველივეს ასწორებს რა, შეგონებასაც საკუთარი განსაცდელებიდან იწყებს და ამბობს: „პავლე, მოციქული ქრისტე იესუჲსი ნებითა ღმრთისაჲთა, აღთქუმისა მისებრ ცხორებისა ქრისტე იესუჲს მიერ“ (2 ტიმ 1:1). მაშინვე, შესავლიდანვე, აღამაღლა მისი სული. ნუ მეუბნები აქაურ საფრთხეებზე, ამბობს; სწორედ ისინი გვიშობენ საუკუნო სიცოცხლეს, სადაც...

...მხდარი სასწაულებიც მის კადნიერებას აჩვენებს.

ხოლო თუ ვინმე გამოიკვლევს, მაინც რატომ სწერს მარტო ტიტესა და ტიმოთეს, თუმცა სილაც ღირსეულთა შორის იყო და ლუკაც ასევე, — ამის დასტურად თვითონვე წერს და ამბობს. „ლუკა მარტოჲ არს ჩემ თანა“ (2 ტიმ 4:11)²; კლემენტეც ერთ-ერთი იყო მასთან მყოფთაგან, რამეთუ მის შესახებაც ამბობს: „კლემენტოსითურთ, და სხუათა მათ თანა-შემწეთა ჩემთა“ (ფილიპ 4:3); მაშ, რის გამო სწერს მარტო ტიტესა და ტიმოთეს? იმიტომ, რომ ამათთვის უკვე ეკლესიები ჩაებარებინა, ხოლო იმათ ჯერ კიდევ თავისთან ატარებდა; ესენი კი გარკვეულ, ცხად ადგილებში განაწესა. რადგან მისი სათნოების გარდამეტება იმდენად დიდი იყო, რომ სიჭაბუკე მას ვერაფერში დააბრკოლებდა. ამიტომაც წერს და ამბობს: „ნუმცა ვინ სიჭაბუკესა შენსა შეურაცხ-ჰყოფნ“ (1 ტიმ 4:12). [და კვლავ ამბობს:]...

...მოწაფის ხილვამდე, მას იხმობს, რადგან აღსასრულამდე მისი ნახვა სწყუროდა და, შესაძლოა, მრავალი რამეც უნდა მიენდო; ამის გამო ამბობს: „ისწრაფე ზამთრისა წინა მოსლვად“ (2 ტიმ 4:21).

„რამეთუ დიმა დამიტევა მე და შეიყუარა სოფელი ესე“ (2 ტიმ 4:10). და არ ამბობს: „რათა ამ ცხოვრებიდან გასვლამდე გნახო“, რაც ყველაზე მეტად ამწუხრებდა, არამედ ამბობს: „რაკი მარტო ვარ, არავინ მყავს, ვინც შემეწეოდა“. „რამეთუ დიმა დამიტევა მე და შეიყუარა სოფელი ესე და წარვიდა თესალონიკედ“ (2 ტიმ 4:10). ესე იგი, მოსვენება, საფრთხისგან თავისუფალი და უსაფრთხო ცხოვრება შეიყვარა და ამჯობინა, შინ განცხრომაში ყოფილიყო, ვიდრე ჩემთან ერთად ეშრომა და ჩემთან ერთად ეტვირთა ახლანდელი საფრთხეები. მხოლოდ ეს კაცი გაკიცხა, არა იმიტომ, რომ მისი შერცხვენა სურდა, არამედ იმისთვის, რომ ჩვენ განგვემტკიცებინა, რათა საფრთხეებსა და შრომებში არ მოვდუნდეთ; რადგან ეს არის: „შეიყუარა სოფელი ესე“ (2 ტიმ...

...3:2). აქ, მგონია, საფრთხეებზე კი არ მიანიშნებს, არამედ მათზე, ვინც მის სიტყვას ეწინააღმდეგება და აბრკოლებს, როგორც იყო ჰიმენე, როგორც ალექსანდრე მჭედელი. რამეთუ, როგორც ამბობს, „რამეთუ ფრიად წინა-აღუდგა იგი ჩუენთა სიტყუათა." (2 ტიმ 4:15); თითქოს ვინმე მამობრივ წილხვედრზე ამბობდეს, რომ ყველას როდი ერგება სამეფო კარზე მსახურება; ასევე პავლეც ამბობს, რომ იმ ბოროტთაგან, რომელთაგანაც გათავისუფლება სურს, არიან ისეთები, ვისაც ურწმუნოება ერგო.

ამას რომ ამბობს, ერთდროულად მათაც აღამართებს. მაშასადამე, რაღაც დიდნი ყოფილან, თუკი ესოდენი კადნიერება აქვთ, რომ მოძღვარიც კი შეუძლიათ საფრთხეებისგან განათავისუფლონ და ქადაგება გაუადვილონ. ამიტომ ჩვენც იმავეს გეუბნებით თქვენ. ნურავინ დაგვწამებს თავხედობას; ნურავინ თქვენგანი გადამეტებული თავმდაბლობით მოგვაკლებს ესოდენ დიდ დახმარებას. რამეთუ ამას არ იმავე განზრახვით ვამბობთ, რა განზრახვითაც პავლე ამბობდა; ის ამა...

„დამიხსნის მე უფალი ყოველი ბოროტი საქმისაგან და მაცხონებს მე თავის ზეციურ სასუფეველში“ (II ტიმ. 4,18)

ყოვლადსამღვდელონო მღვდელმთავარნო, ღირსნო მოძღვარნო, დიაკონნო, ბერ-მონოზონნო, საერო დასნო, საყვარელნო დანო და ძმანო!

ქრისტე აღდგა!

ქრისტე აღდგა! - გუგუნებენ ეკლესიის ზარები,

ქრისტე აღდგა! - დღესასწაულობს ცა და ქვეყანა,

ქრისტე აღდგა! - სიხარულით ვღაღადებთ ჩვენც და არამიწიერი გრძნობით აღვსილნი ბოროტების ბატონობის დასრულებას ვზეიმობთ.

„სადა არს, სიკვდილო, საწერტელი შენი? სადა არს, ჯოჯოხეთო, ძლევაი შენი?“ (I კორ. 15,55).

დღეს ყველა ბედნიერია, - მდიდარი თუ ღარიბი, მოხუცი თუ ახალგაზრდა, ჯანმრთელი თუ სნეული... ურწმუნო ადამიანიც კი სხვა გრძნობითაა განმსჭვალული.

• რატომ არის ასეთი ყოვლისმომცველი ეს ზეიმი?

• იმიტომ, რომ მაცხოვარმა აღდგომით ზეცის კარიბჭენი გახსნა ყველასთვის და ადამის მთელი მოდგმა ადამის ცოდვის გამომსყიდველს შეჰხარის.

• მაგრამ რის ფასად მოგვენიჭა ეს ბედნიერება?

„შენთვ...

...ეს. იხილე უკუე, ვითარმედ არცა თუ კუალი დაშთა მათ შორის ამის მკსინვარებისაჲ, რამეთუ ამისსა შემდგომად დიდთა ქებათა დასწერს ბარნაბაჲსთა პავლე ებისტოლეთა შინა თჳსთა, და რომელსა აწ არა წარიტანებს მარკოზს, ვითარცა სულმოკლესა და გამოუცდელსა, ამის შორიელისათჳს ტიმოთეს მიუწერს: "მარკოზ აღადგინე და მოიყვანე შენ თანა" (2 ტიმ. 4:11), და მახლობელისა მიერ სხუათა მოიკითხავს, ვითარმედ: "გიკითხავს თქუენ არისტარხოს თანა-ტყუჱ ჩემი, და მარკოზ, ძმისწული ბარნაბაჲსი" (კოლ. 4:10). ესრეთ უკუე ბარნაბა თჳსებითაცა ჴორციელითა მის თანა წარიტანა მარკოზ, და წიაღ-ჴდეს კჳპრედ. ხოლო პავლე გამოირჩია შილა, კაცი საკჳრველი, რომელსა სილოვანედცა სახელსდებს, თესალონიკელთა რაჲ მისწერდეს, და ესრეთ განვიდა და მიეცა მადლითა ღმრთისაჲთა ძმათაგან. ესე იგი არს, რამეთუ ილოცეს და შეჰვედრეს იგი ღმერთსა, რამეთუ ყოველსა ადგილსა ფრიად შემძლებელ იყო ლოცვაჲ ძმათაჲ სარგებელ ყოფად. ხოლო რაჲსათჳს არა ულოცეს ბარნაბასცა? — რამეთუ, ვითარ ვჰგონებ, პავლეს თანა მათცა სამძიმარ უჩნდა მისგან წარტანებაჲ მარკოზისი. ხოლო პავლე ფრჴივ ვიდოდა ჴმელით, რაჲთა სრბასა შინა ქადაგებისასა უმეტეს დააშუროს თავი თჳსი. ამისთჳს მიმოვიდოდა ასურეთსა, რამეთუ ასურეთი მრავალთა ნათესავთა ქუეყანისა...

...იდე იგი, არცა წინადაუდვეს მარგალიტი იგი მრავალსასყიდლისაჲ, რაჲთა არა დათრგუნოს.

ეგრეთ იყო ალექსანდრეცა, რომლისათჳს მიუწერს პავლე ტიმოთეს, ვითარმედ: „ალექსანდრე მჭედელმან მრავალი ბოროტი შემაჩუენა მე. მიაგოს უფალმან საქმეთა მისთაებრ. რომელსა შენცა ეკრძალე, რამეთუ ფრიად წინააღმიდგა იგი სიტყუათა ჩემთა“. (2 ტიმ. 4,14-15) და კუალად იტყჳს: „რომელ-თა ემოსოს ხატი ღმრთისმსახურებისაჲ და ძალსა მისსა უარ-ჰყოფდენ, ამათ განეშორე“. (2 ტიმ. 3,5) და ტიტეს ეგრეთ მიუწერს, ვითარმედ: „ერესიოტსა კაცსა ერთითა და ორითა სწავლითა განეშორე“, (ტიტ. 3,10) რომელ არს მწვალებელი. არა თუ საიდუმლონი იგი ჩუენნი უძლურებისა სახე არიან და ვნებისა მიზეზ ექმნებიან, არამედ იგინი უგულისხმოებითა და უკეთურები-თა სავსე არიან. ამისთჳს ბრძანებს უფალი, რაჲთა ესევითართა მათ გამომცდელთა და უკეთურებითა სავსეთა არა ვაუწყებდეთ საიდუმლოთა ღმრთისათა, რამეთუ მათცა არა სარგებელ ეყოფის ურწმუნოებისა მათისათჳს და ბილწებისა და ჩუენცა მიზეზ უმეტესისა ბრძოლისა გუექმნების მათი იგი მეცნიერებაჲ.

ამისთჳსცა ჟამსა მას წმიდათა საიდუმლოთასა დაკრძალვასა კართასა ჴმობს დიაკონი. არა თუ წინამდებარეთა მათ საიდუმლოთა შინა არს რაჲმე ღირსი მალვის...