2 ტიმოთეს მიმართ 3:17

„ყოველი წიგნი ღმრთივ სულიერი და სარგებელი სამოძღურებელად არს და სამხილებელად და განსამართლებელად და სასწავლელად სიმართლისა, რაჲთა აწვე იყოს ღმრთისა იგი კაცი, ყოვლისა მიმართ საქმისა კეთილისა განმტკიცებულ“ (2 ტიმ 3:16–17).

1.

ყოველი მხრიდან მრავალი შეგონება და ნუგეში რომ მისცა, ბოლოს საღმრთო წერილთაგან მომდინარე ნუგეშსაც დასძენს, რომელიც უფრო სრულყოფილია; და სამართლიანადაც იძლევა ამდენ შეგონებას, რადგან დიდი და სამწუხარო რამ უნდა ეთქვა. რადგან თუ ელისემ, რომელიც მასწავლებელთან უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე იყო და მას სიკვდილის ჟამს მომაკვდავად ხედავდა, თავისი სამოსელი შემოიხია, რას ფიქრობ, რა დაემართებოდა მას, ვინც ასე უყვარდათ და თვითონაც ასე უყვარდა, როდესაც ესმოდა, რომ მასწავლებელი კვდებოდა და რომ მისი სიკვდილისწინა ჟამითაც ვერ ისარგებლა, რაც ჩვეულებრივ ყველაზე მეტად ამწუხრებს? რადგან გარდასული დროისათვის ისეთ მადლიერებას ვერ ვგრძნობთ, თუ გარდაცვლილებთან ახლო ჟამს მოვაკლდით....

...რომ ტიმოთე გაგზავნა: „რაჲთა დაგამტკიცნეს თქუენ" (1 თეს 3:2); აქ კი ამბობს, რომ ნაკლულებანი უნდა შეავსოს, რაც უფრო სწავლების საქმეა, ვიდრე გამყარებისა; როგორც სხვაგანაც ამბობს: „რაჲთა აწვე იყოს ღმრთისა იგი კაცი, ყოვლისა მიმართ საქმისა კეთილისა განმტკიცებულ." (2 ტიმ 3:17). ხოლო შესავსები სწორედ ის არის, რომელსაც მცირეოდენი რამ აკლია; რადგან სწორედ ეს ივსება.

„ხოლო თავადმან ღმერთმან და მამამან ჩუენმა და უფალმან ჩუენმან იესუ ქრისტემან წარჰმართენ გზაჲ ჩუენი თქუენდა მიმართ." (1 თეს 3:11). „ხოლო თქუენ უფალმან გარდაგრიენ და გარდაგმატენ სიყურულითა ურთიერთარს და ყოველთა მიმართ, ვითარცა-ესე ჩუენ თქუენდა მიმართ," (1 თეს 3:12). ეს გარდამეტებული სიყვარულის ნიშანია: არა მხოლოდ ცალკე ლოცვა, არამედ წერილშიც ლოცვის ჩადება; ეს მდუღარე და ჭეშმარიტად მოუთმენელი სულის ნიშანია; ეს იქ აღსრულებული ლოცვების დამოწმებაც არის და ამავე დროს თავის მართლება, რომ ისინი ნებითა და...