...ე ჰქონოდა, რომელიც მისი ზედმეტ სწრაფვას შეაკავებდა. ასეთია კეთილნი, რომლებიც პირველქმნილს უკვე მიცემულნი იყო, ხოლო შემდგომში დამატებულნი სხვანი კვლავ დიდ და საკვირველ სიყვარულსა და მოწყალებას წარმოაჩენენ, რომელიც (ღმერთმა) თავისი სახიერებით გამოუცხადა მას. რას ამბობს წერილი? „და ამცნო უფალმან ღმერთმან ადამს" ().
აი, კვლავ აქაც (წერილი) თავისი ჩვეულებისამებრ მოიქცა, რათა ხშირი განმეორებით ზუსტი ცოდნა შეგვეძინა და არ დავეთანხმოთ მათთვის, ვინც ბედავს ამ სახელებს (უფალი და ღმერთი) შორის განსხვავების დადგენას და ერთის მამისთვის, მეორის კი ძისთვის მიკუთვნებას. რადგან ორივეს (მამისა და ძის) ერთი არსებაა, საღვთო წერილი ერთსა და იმავე სახელს განურჩევლად ხმარობს — ხან მამის, ხან ძის მიმართ. „და ამცნო, — ნათქვამია, — უფალმან ღმერთმან ადამს და ჰრქუა". აქ უნდა გაგვიკვირდეს ღვთის საკვირველი კაცთმოყვარეობა, რომელიც ამ მოკლე სიტყვაში გვეცხადება: „და ამცნო", ნათქვამია. შეხედე, რა პატივი მიაგო ღმერთმა ადამიანს თავიდანვე. არ ითქვა: უბრძანა ან უკარნახა, არამედ რა? — „ამცნო". როგორც მეგობარი მეგობარს ესაუბრება, რაიმე აუცილებელს რომ ამცნებს, ისე მიმართა ღმერთი ადამს, თითქოს ასეთი პატივით სურდა, მცნების აღსრულებისკენ განეწყო იგი. **„და ამცნო უ...