დაბადებისა 2:3

...ომელნი ქმნნა"**, ესე იგი, შეწყვიტა ქმნა და არარსებულიდან არსებობაში მოყვანა. ყოველივე, რაც საჭირო იყო, უკვე წარმოშვა; შექმნა ისიც, ვისაც ეს ქმნილებანი უნდა გამოეყენებინა. „და აკურთხა, — ამბობს, — ღმერთმან დღე მეშჳდე და წმიდა-ყო იგი, რამეთუ მას შინა დასცხრა ყოველთაგან საქმეთა მისთა, რომელთა იწყო ღმერთმან ქმნად" (დაბ 2:3). რადგან მას აღარ სურდა ახალი რამ ქმნა და ყოველივე, რაც კი ინება, თავისი კაცთმოყვარეობით თავის ბრძანებით წარმოშვა, მეექვსე დღეს ქმნას ბოლო მოუღო, მეშვიდეში კი სხვა არაფრის წარმოშობა ინდომა, რადგან ყოველივე, რაც კი სურდა, უკვე შესრულებულიყო, — რათა ამ დღესაც გარკვეული უპირატესობა ჰქონოდა და უმნიშვნელო არ ჩანდეს მისთვის, რომ მის განმავლობაში არაფერი შეიქმნა, (ღმერთმა) კურთხევით ღირსყო: „და აკურთხა, — ამბობს, — ღმერთმან დღე მეშჳდე და წმიდა-ყო იგი". რა, დანარჩენი (დღეები) არ იყვნენ კურთხეულნი? რა თქმა უნდა, ამბობს; მაგრამ მათთვის ყოველგვარ კურთხევად ისიც საკმარისი იყო, რომ მათ თითოეულში ქმნილებანი შეიქმნა. ამიტომ (წერილმა) მათ შესახებ „აკურთხა" არ თქვა, მხოლოდ მეშვიდე დღის შესახებ თქვა და კიდევ დაუმატა: „და წმიდა-ყო იგი". რას ნიშნავს: „და წმიდა-ყო იგი"? გამოჰყო იგი. შემდეგ, იმის მიზეზიც რომ გვეჩვენებინა, რის გამოც თ...