დაბადებისა 24:5

ამგვარად, მამამთავარმა მონას ზუსტი მითითება მისცა და ფიცით შეჰკრა. ახლა ვნახოთ ამ მონის კეთილგონიერება, როგორ იღვწოდა თავისი ბატონის ღვთისმოყვარეობის კვალად. როცა ნახა, რომ მართალი ასეთი ძალით ავალებს, მონა ეუბნება მამამთავარს: „უკეთუ არა ინებოს დედაკაცმან მოსლვად ჩემ თანა ქუეყანასა ამას, მივაქციოა ძე შენი ქუეყანასა მას, ვინა-ცა გამოხუედ შენ მიერ?" (დაბ 24:5). თუ, ამბობს, რაიმე დაბრკოლება შემხვდება ამ საქმეში, რომ შენი ბრძანება არ დავარღვიო, გეკითხები, ასეთ შემთხვევაში რა უნდა დავიცვა; და გსურს თუ არა, რომ ისაკმა თავად წავიდეს იქ და, ცოლი შეირთოს რა, კვლავ დაბრუნდეს იქიდან, თუ ცოლი არ დამთანხმდება ჩემთან წამოსვლას, როგორც შენ მიმბრძანე? რას პასუხობს მართალი? არ თანხმდება ამაზე და ეუბნება: „ეკრძალე თავსა შენსა, ნუ მიაქცევ ძესა ჩემსა მუნ" (დაბ 24:6). არც იქნება საჭირო, ამბობს, რადგან ის, ვინც აღთქმა მომცა და ისაკის თესლის ასეთ სიმრავლეზე გამრავლების პირობა დადო, ამ საქმეშიც წარმატებას მოგანიჭებს. მაშ, „ნუ მიაქცევ ძესა ჩემსა მუნ. უფალმან ღმერთმან ცისამან...