დაბადებისა 27:38

...ანვამტკიცე იგი, აწ შენ რაჲ გიყო, შჳლო“** (დაბ 27:37)? აღარაფერი დარჩა. თუ შენს ბატონად დავადგინე იგი, ყველა ძმა — მისი მონა გავხადე და ყველა საჭიროში სიუხვე ვუსურვე, მაშინ კიდევ რა დარჩა? „ჰრქუა ესავ მამასა თჳსსა: ერთი ხოლო ნუ არსა კურთხევაჲ შენი, მამაო? მაკურთხე მეცა“ (დაბ 27:38). მას შემდეგ, რაც მამამ თქვა: „ვაკურთხე იგი და იყავნ კურთხეულ“, და მთელი კურთხევა (იაკობისთვის მიცემული) განუმარტა, ესავი ამბობს: მაკურთხე მეც, მამაო. ნუთუ მხოლოდ ერთი კურთხევა გაქვს? ნუთუ ვერ ღირსყოფ შენი კურთხევით მეც — შენთვის ასე საყვარელ პირმშოს, რომელიც ნადირობაზე გაგზავნე? ამ სიტყვებით აღელვა მამა; „და ვითარცა შეწუხნა ისაკ, — ნათქვამია, — ღაღად-ყო ესავ ჴმითა დიდითა და ტიროდა ფრიად.“ მან დაინახა, რომ მამა გაკვირვებულია და არ შეუძლია, არც უნდა შეცვალოს უკვე გაკეთებული; და აი ყვირილს ტირილსაც შეურთავს, რათა მამა მეტ თანალმობაში მოიყვანოს. მაშინ ისაკმა, შეიბრალა რა იგი, „ჰრქუა: აჰა ესერა, სიპოხისაგან ქუეყანისა იყოს მკჳდრობაჲ შენი და ცუარისაგან ცისა ზეგარდამო. და მახჳლითა შენითა სცხოვნდებოდი და ძმასა შენსა ჰმონებდე. ხოლო იყოს ოდესმე, რაჟამს განიჴსნენ უღელი მისი ქედისაგან შენისა“ (დაბ 27:39–40). რადგან შენ თავად სუ...