დაბადებისა 32:27

...). მართალმა, ამ სიტყვების წარმომთქმელის ძალის სიდიადე რომ იგრძნო, მიუგო: „არა განგიტეო შენ, ვიდრემდე მაკურთხო მე" (დაბ 32:26). დიდს, ამბობს, ვეღირსე, ჩემი ღირსების აღმატებულს; ამიტომ არ გაგიშვებ, სანამ კურთხევას არ მომანიჭებ. მერე ჰკითხა: „რაჲ არს სახელი შენი?" (დაბ 32:27). კვლავ შენიშნე მოწყალება. განა მართლის სახელი არ იცოდა, რომ ჰკითხა? რა თქმა უნდა, იცოდა; მაგრამ ამ კითხვით სურდა მხოლოდ რწმენაში განემტკიცებინა და ეჩვენებინა, ვინ ესაუბრებოდა მას. როცა მართალმა უპასუხა: იაკობი, გამოცხადდა: „არღარა გერქუას შენ ამიერითგან იაკობ, არამედ ისრაჱლ იყოს სახელი შენი. რამეთუ განსძლიერდი ღმრთისა თანა და კაცთა თანაცა ძლიერ იყო" (დაბ 32:28). ხედავ, როგორ წარმოაჩინა სრულად ის მიზეზი, რის გამოც მართალს ასეთი მოწყალება გამოუჩინა; ამასთანავე, სახელის მინიჭებით, მართალს ისიც ასწავლა, თუ ვინ იყო ის, ვინც მის წინაშე იხილა და ხელით შეხებას ეღირსა. „არღარა გერქუას, — ამბობს, — იაკობ სახელი შენი, არამედ ისრაჱლ"; ხოლო „ისრაჱლ" ნიშნავს: ღვთის მხილველს. რადგან ღვთის ხილვას ეღირსე, რამდენადაც ადამიანს შეუძლია ხილვა, ამიტომ ეს სახელი დაგარქვი, რათა ყველა მომავალმა თაობამ...