...ნიშნე, რა ცვლილება გამოავლინა ესავმა. „მირბიოდა, — ნათქვამია, — შემთხუევად მისა, მოეხჳა და ამბორს-უყო; და ტიროდეს ორნივე". ბოლოს, მართალმა თავისუფლად ამოისუნთქა, შიში მოიშორა და, შეშფოთებისგან განთავისუფლებულმა, გამბედაობა მოიკრიბა. „და მიხედა და იხილნა ცოლნი მისნი და ყრმანი და ჰრქუა: რაჲ გეყვიან ესენი?" (). ძმის მრავალრიცხოვანი ოჯახი რომ იხილა, გაოცდა და გაკვირვებული შეკითხვა დასვა. რა მიუგო მართალმა? „ყრმანი ესე, — ამბობს, — რომელ მე შემიწყალა ღმერთმან, მონაჲ შენი" (). შეხედე, რარიგ დიდი ძალა ჰქონდა მის სიმშვიდესა და როგორ თავმდაბლობით, თვით სიტყვებშიც, ძმის რისხვას ამშვიდებდა. „და მოეახლნეს მჴევალნი და ყრმანი მათნი და თაყუანის-სცეს; და ლია და რაქელ... და ჰრქუა ესავ: შენი არსა ყოველნი ესე ბანაკები, რომელ შემემთხჳა? და მან მიუგო მას: რათა პოვოს მადლი მონამან შენმან წინაშე შენსა" (დაბ 33:6–8).
ყურადღება მიაქციე, როგორ თავმდაბლობის ძალით დაიმორჩილა ძმა და ისეთი სიმშვიდე ნახა მასში, ვისშიც მტრულ განწყობას ეჭვობდა, რომ ისიც თავის მხრივ ყოველგვარ მსახურებას მზადყოფნით სთავაზობდა. ესავმა თქვა: „არს ჩემი ფრიად, ძმაო; გეყავნ შენ შენივე" (