დაბადებისა 35:16

...ა მას ზედა შესაწირავი და დაასხა მას ზედა ზეთი. და უწოდა სახელი ადგილსა მას ბეთელ"** (დაბ 35:14–15). შეხედე, როგორ ეს მართალი ყოველთვის ადგილების სახელდებით მოვლენათა ხსოვნას უკვდავჰყოფს, რათა მომდევნო თაობებისთვისაც ცნობილი ყოფილიყო, რაც აქ მართალს გამოეცხადა. „და მიეახლა ქაბრათად მისლვად ქუეყანად ეფრათად" (დაბ 35:16). მართალი ისევ შორს წავიდა, რომ ნელ-ნელა იმ ადგილს მისწვდომოდეს, სადაც ისაკი ცხოვრობდა. შემდეგ, „შვა რაქელ. და შობასა მისსა ძნიად შობდა. და იყო ფიცხლად შობასა მისსა. ჰრქუა მას ყრმისა აღმქმელმან მან: ნუ გეშინინ, რამეთუ ესეცა ძე გესვა შენ" (დაბ 35:16–17). ნუ დაეცემი სულით, ეუბნება, ძეს შობ; თუმცა ტკივილები გტანჯავს, მაგრამ მაინც ძე გეყოლება. „და იყო აღმოსლვასა ოდენ სულისა მისისასა. რამეთუ მოკუდებოდა, უწოდა სახელი მისი „ძე სალმობისა ჩემისა". ხოლო მამამან უწოდა მას ბენიამენ" (დაბ 35:18). დედამ ბავშვს თავის თავზე მომხდარი ამბის მიხედვით სახელი დაარქვა, მამამ კი ბენიამინი უწოდა. რაქელმა ძის შობის შემდეგ „მოკუდა, — ნათქვამია, — და დავფლა გზასა ზედა ცხენთ სარბიელსა ეფრათას, ესე იგი არს ბეთლემი. და აღმართა იაკობ ძეგლი საფლავსა ზედა რაქელისსა" (დაბ 35:19–20). რაქელის გარდაცვალებით გამოწვე...