დაბადებისა 9:2

რა უჩვეულო მნიშვნელობა აქვს ამ ქველმოქმედებას, რა სიდიადეა კაცთმოყვარეობისა, რა გამოუთქმელი სიუხვეა შეწყნარებისა! "და თქუა უფალმან ღმერთმან: შევინანე". და ეს გამოთქმა — "შევინანე" — ადამიანისებურად და ჩვენი ბუნებისადმი მისადაგებულად არის ნახმარი. "არ-ღა შევსძინო მერმე წყევად ქუეყანისა საქმეთათჳს კაცთასა". ღმერთმა დაწყევლა იგი პირველი ადამიანის გამო, სთქვა რა: "ეკალსა და კუროჲსთავსა აღმოგიცენებდეს შენ" (დაბ 3:18), და მერე ასევე კაინის გამოც. და აი, რადგან ახლაც მოავლინა (მიწაზე) ესოდენ საყოველთაო წარწყმედა, მართლის სანუგეშოდ და გასამხნევებლად, — რომ, ანუ, მან არ იფიქროს თავისთვის: რა სარგებლობაა მოცემული (ღვთისგან) კურთხევისა და სიტყვებისა: "აღორძნდით და განმრავლდით", თუ ჩვენ, გამრავლებულნიც, კვლავ უნდა დავიღუპოთ, ხომ ადამსაც უთხრა: "აღორძნდით და განმრავლდით", და მაინც მოავლინა წარღვნა, — რომ, ვამბობ, ნოეს ასე არ ეფიქრა და ამ აზრისგან სულში მუდმივი მღელვარება არ ეგრძნო, უყურე, რა კაცთმოყვარეობას ავლენს უფალი! "არ-ღა შევსძინო", — ამბობს, — "მერმე წყევად ქუეყანისა...

...რადგან იგი ამბობს იმ ხელმწიფებაზეც, რომელიც ადამიანს შექმნისთანავე მიენდო, და იმ შემდგომ სიკეთეებზეც, რომელთაც ქრისტეს მოსვლის შემდეგ ეზიარა. რადგან დასაწყისში მან მოისმინა: „და შიში თქუენი და ძრწოლაჲ თქუენი იყოს ყოველთა ზედა მჴეცთა ქუეყანისათა“ (დაბ 9:2). და კიდევ: „და მთავრობდეს თევზთა ზღჳსასა“ (დაბ 1:26). ამის შემდეგ კი: „დათრგუნვად გუელთა და ღრიაკალთა“ (ლუკ 10:19). მაგრამ ამას გვერდს უვლის და სიტყვას უფრო მდაბალი საგნებიდან ქსოვს, ხოლო იმ მაღალ საგანთა გააზრებას იმათ უტოვებს, ვისაც უფრო მახვილი ხედვა შეუძლია. რადგან უფრო დიდი დიდება და პატივი ის არის, რაც ახალი აღთქმის დროს აღსრულდა: როცა ადამიანის თავი ქრისტეა, როცა იგი ქრისტეს სხეულს ეკუთვნის, როცა ქრისტეს ძმა, თანამემკვიდრე და მისი სხეულის თანასახოვანი ხდება, და როცა მოსეზე უფრო დიდ დიდებას იღებს. ეს პავლემ ცხადყო, როცა გვიჩვენა: არა ისე, თითქოს მოსეს მსგავსად საფარველს ვიდებდეთ, არამედ **„ხოლ...