ეფესელთა მიმართ 5:10

თარგმანი: ვინაჲთგან გამოუცდელისა გონებისა თჳსი არს მოქმედებაჲ უჯეროჲსაჲ, ამისთჳს გამოცდილებითა გონებისაჲთა გუაწუევს მონებად უფლისა, რამეთუ გამოცდილებაჲ შეიქმს კრძალულებასა, რაჲთა არა თანა-ვეზიარებოდით ეგევითართა საქმეთა, რომელთაგან არცა ერთი ნაყოფი შემოგუაქუნდეს საღმრთოსა ამას მოქალაქობასა ჩუენსა შინა, რამეთუ რაჲ ზიარებაჲ არს ბნელისაჲ ნათლისა მიმართ! ამას თანა ნუვე განვიკითხავთ მოქმედთა უწესოებისათა, არამედ ვამხილებდეთ ოდენ, რამეთუ სიყუარულით მხილებაჲ და სწავლაჲ, განმმართველი ცთომისაჲ, თავისუფალ არს განკითხვისაგან, რაჟამს არა სიძულილით ზედა-მიუვიდოდის, არამედ თანალმობით ჰკურნებდეს დაფარულებასა ეგევითართა სენთასა, რომელნი სათქუმელადცა საძნაურ იყვნენ.

ამიერითგან, ძმანო ჩემნო, განძლიერდით უფლისა მიერ და სიმტკიცითა ძლიერებისა მისისათა (ეფეს. ვ, ი.)

ვინც კარგად გასინჯავს ცხოვრებასა აწინდელთა ქრისტიანეთასა და კარგად წარმოიდგენს სულიერსა მათსა მდგომარეობასა, ნახავს, რომელ იგინი სრულიად არა თუ არ ფიქრობდენ, რა დიდი და ძნელი საქმე არის კეთილი ქრისტიანობრივი მოქალაქეობა, და რაოდენსა შრომასა და სიფრთხილესა მოითხოვს ჩვენგან აღსრულება სულიერისა მოვალეობისა ჩვენისა, არამედ ესრედ იფიქრებს კაცი, რომელ იგინი დარწმუნებულ იყვნენ, ვითომც ამაზედ უადვილესი საქმე არ იყოს ქვეყანაზედ. რაში გამოუჩნდება აწინდელთა ქრისტიანეთა, რომელ მათ ახსოვთ, თუ რაოდენსა სიმტკიცესა და მოთმინებასა მოითხოვს ჩვენგან აღსრულება ქრისტეს მცნებათა? არც ლაპარაკში, არც ყოფა-ქცევაში და მოძრაობაში არა სჩანს, რომ იგინი ფიქრობდნენ ამაზედ, ფიცხლად განარჩევდნენ კეთილსა და ბოროტსა, ცოდვასა და მადლსა. ყოველი მათი სიტყვა, საქმე დაფუძნებულ-არს მხოლოდ ამ სოფლის ანგარიშზედ: დილითგან საღამომდის მიცემული აქვსთ მათ თავი ამაოისა სოფლისადმი; განმავლობასა შინა მთელის დღისასა ერთხელაც არ გაახსენდებათ მათ ღმერთი, ერთხელაც არ მიაქცევენ იგინი...