...ლაფერი მხოლოდ სახელწოდებაღა იქნება, თუ ჩვენ ვისურვებთ. მართლაც, ახლა უკვე სიკვდილი სიკვდილი არ არის, არამედ მხოლოდ სიკვდილის სახელს ატარებს, უფრო სწორად, მისი სახელწოდებაც კი გაუქმებულია: ჩვენ მას სიკვდილს აღარ ვუწოდებთ, არამედ მოსვენებასა და ძილს. ასე თავად ქრისტემ თქვა: «ლაზარე, მეგობარმან ჩემმან, დაიძინა» (); და პავლე თესალონიკელთა მიმართ ეპისტოლეში ამბობს: «ხოლო არა გუნებავს უმეცრებაჲ თქუენი, ძმანო, შესუენებულთა მათთჳს» (). ასევე მონობაც ახლა მხოლოდ სახელია: მონა ის არის, ვინც ცოდვას ჩადის. ხოლო, რომ ქრისტემ, დედამიწაზე მოსულმა, ესეც (მონობა) გააუქმა და მხოლოდ სახელი დატოვა, ან, უფრო ზუსტად, სახელიც კი გააუქმა, ამის შესახებ მოისმინე პავლე, რომელიც ამბობს: «რომელთა მორწმუნენი ესხნენ უფალნი, ნუ შეურაცხ-ჰყოფედ, რამეთუ ძმანი არიან» (). ხედავ, სათნოებამ როგორც კი გამოჩნდა, ძმურ ნათესაობაში მოიყვანა ისინი, რომლებიც მანამდე მონობის სახელწოდებით იყვნენ შეკრულნი. «და იქმენინ ქანან», ნათქვამია, «მონა». შენ არ ისარგებლე, ამბობს, სათანადოდ პატივით, ვერ აიტანე ბედნიერება — ძმებთან ღირსებით თანასწორი ყოფნა — ამიტომ მინდა, დამორ...
სახარებაჲ იოვანესი 11:1
განმარტებები ვერ მოიძებნა ამ მუხლისთვის
...? ესე იგი არს, ვი-თარმედ: არარაჲ არს წინააღმდგომი ჩემი შენდა მიმართ, ვითარცა უკუე ესე სიტყუაჲ, ვითარმედ: „ისმინე ჩემი“, არა ამას მოასწავებს, თუ მას თჳთ ვერ ძალ-ედვა; რამეთუ უკუეთუ არა ძალ-ედვა, არცამცა იცოდა, თუ ისმენს ღმერთი, და უკუეთუმცა არა იცოდა, ვითარ იტყოდა, ვი-თარმედ: „წარვალ, რაჲთა განვაღჳძო იგი“? და მოასწავებდა სასწაულსა მას პირველითგან, ვითარცა უკუე ესე არა უძლურებისა სახე არს, არამედ ერთობისაჲ. ეგრეთვე არს ესე სიტყუაჲ, თუ: „მე ვიცი, ვი-თარმედ ყოლადვე ისმინი ჩემი“. ვინაჲთგან უკუე არცა უცნაურ იყო, არცა უძლურ, საცნაურ არს, ვითარმედ ამისთჳს იტყჳს ესევითართა მათ სიტყუათა სიმდაბლისათა, რაჲთა მათცა არგოს და შენ საქმეთა მიერ სცნა, ვითარმედ განგებულებით თქუმულ არიან სიტყუანი იგი და არა ბუნებისა მისისანი არიან. რაჲ არს უკუე სიტყუაჲ ესე, ვითარმედ: „ისმინე ჩემი“? ესე უძლურებისათჳს მსმენელთაჲსა თქუა. არამედ იხილე შენ საქმჱ მისი, ვითარ ეწამების ჴელმწიფებასა მისსა, რაჟამს-იგი გამოვიდა ლაზარე შეკრული. და მერმე, რაჲთა არა უცნებად შეჰრაცხონ საქმჱ იგი, რამეთუ მკუდრეთით აღდგომისა არა უდარჱსი საკჳრველებაჲ იყო შეკრულისა სლვაჲ, ამისთჳს ბრძანა მისი განჴსნაჲ, რაჲთა შეეხნენ მას და მიეახლნენ...
...ფალი და ჰრწმენა მას აღდგომაჲ მისი, ვხედავთ, ვითარმედ უმჴურვალჱს ყოველთაჲსა იქმნა, და რომელი-იგი ქრისტეს თანა ბეთანიად მისლვასა ვერ იკადრებდა, ამან თჳნიერ ქრისტეს ხედვისა სოფელი მარტოებით მოირბინა და შორის ერთა და ქალაქთა იქცეოდა, რომელნი ეძიებდეს მას მოკლვად.
ხოლო ვითარ ოთხისა დღისაჲ პოვა უფალმან ლაზარე? გარნა ესრეთ, რამეთუ მას დღესა, რომელსა აცნობეს უფალსა დათა მისთა, მას დღესა მიიცვალა ლაზარე. აჰა პირველი დღჱ; და ქრისტეს ვინაჲთგან ესმა, დაყო მუნ, სადა იყო, სხუაჲ ორი დღჱ და მეოთხესა დღესა მოვიდა.
ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „იყო ბეთანიაჲ მახლობელ იერუსალჱმსა ვითარ ათხუთმეტ უტევან. ამისთჳს მრავალნი ჰურიანი მოსრულ იყვნეს მუნ“ (11,18-19).
თ ა რ გ მ ა ნ ი: რამეთუ ათხუთმეტი უტევანი იყო, რომელ არს ორი მილიონი. ამისთჳსცა ეცნა ყოველთა, და მოსრულ იყვნეს ჰურიანი მრავალნი ნუგეშინის-ცემად. ხოლო ნუგეშინის-სცემდეს მათ, რომელნი არა ფრიად უკეთურ იყვნეს, ამისთჳს, რამეთუ ქრისტეს მეგობარნი იყვნეს, და სხუანი სიდიდისათჳს განსაცდელთა მათ ზედა მოსრულისა, გინა თუ ვითარცა დიდებულთა და პატიოსანთა პატივ-სცემდეს. ხოლო მართა შეემთხჳა მას პირველ და არა წარიყვანა დაჲ თჳსი მის თანა, რაჲთამცა თჳსაგან უთხრა საქ...
...ს მშობელნი მისნი წარიყვანნა. ხოლო პირველ აღდგომისაცა იტყოდა: „ნუ სტირთ, რამეთუ ყრმაჲ იგი არა მომკუდარ არს, არამედ სძინავს“. აჩუენებს ამით სიტყჳთა, ვითარმედ ესრეთ ადვილ არს მის წინაშე აღდგინებაჲ მკუდართაჲ, ვითარ განღჳძებაჲ მძინარისაჲ, ვი-თარცა ლაზარესთჳსცა იტყოდა, ვითარმედ: „ლაზარე, მეგობარმან ჩემმან, დაიძინა“. მუნცა ძილად სახელ-სდვა სიკუდილსა, რაჲთა არღარავის ეშინოდის სიკუდილისაგან, ვინაჲთგან არღარა სიკუდილი არს, არამედ ძილი ეწოდების. რამეთუ ვინაჲთგან თავადსაცა ეგულებოდა ხილვად გემოჲ სიკუდილისაჲ, ამისთჳს წინაჲთვე სხუათა გუამთა მიერ ასწავებს მოციქულთა, რაჲთა არღარა ეშინოდის სიკუდილისაგან, რამეთუ მო-რაჲვიდა უფალი ქუეყანად, ამიერითგან სიკუდილი ძილად შერაცხილ არს. ამათ ესევითართა მიზეზთათჳს ძილად უწოდა სიკუდილსა მას. ხოლო უგულისჴმონი იგი ეკიცხევდეს მას; არამედ სახიერმან არავე შეჰრისხნა ურწმუნოებისა მისთჳს, არამედ საქმით ამხილა მათი იგი სიცოფე. არა შეჰრისხნა მოკიცხართა მათ, რაჲთა იგინიცა და მგოსნები იგი და ერი, რომელი ეტყებდა, ყოველნივე მოწამე იყვნენ სიკუდილისა მის, ვითარცა ლუკა იტყჳს, ვითარმედ: „ჰბასრობდეს მას, უწყოდეს, რამეთუ მომკუდარ იყო“. რამეთუ უმადლოებაჲ იგი და ურწმუნოებაჲ ჰურიათაჲ აურაც...