სახარებაჲ იოვანესი 16:17

თ ა რ გ მ ა ნ ი: სულსა მწუხარებითა და ურვითა შეპყრობილსა არარაჲ ესრეთ დაჰჴსნის, ვითარ მწუხარებისა მომატყუებელნი სიტყუანი, რაჟამს ზედაჲსზედა ითქუმოდიან. და რაჲსათჳს უკუე, ქრისტემან თქუა რაჲ, ვითარმედ: წარვალ და არღარა გეტყოდი თქუენ, ზედაჲსზედა ეტყჳს მათ კუალად ამას, ვითარმედ: „მცირედღა, და არღარა მხედვიდეთ მე, და კუალად მცირედღა, და მიხილოთ“, და: „მივალ მამისა ჩემისა“? რამეთუ რაჟამს ნუგეშინი-სცა სიტყუათა მათ მიერ, სულისა წმიდისათჳს თქუმულთა, კუალად აწ შეაწუხებს გონებათა მათთა, არამედ ამას ამისთჳს იქმს, რამეთუ გამოსცდის გონებასა მათსა და გამოაჴურვებს და დააჩუევს მათ კეთილად შემაწუხებელთა სიტყუათა სმენად, რაჲთა ახოვნად თავს-იდვან მისი განშორებაჲ, რამეთუ რომელთა სიტყჳთ ფრიად იწუართეს ესე, პირველვე მათ ეგულებოდა საქმითცა თავს-დებად მისა. ხოლო უკუეთუ ვინ კეთილად გულისხმა-ყოს, ესეცა ნუგეშინის-ცემაჲ იყო, რომელ თქუა, ვითარმედ: „მივალ მამისა“, რამეთუ ამით მოასწავებს, ვითარმედ სიკუდილი მისი მიცვალება იყო და არა თუ ვნებაჲ რაჲმე. და სხუაჲცა ნუგეშინის-ცემაჲ წინაუყო მათ, რამეთუ არა თქუა ესე ოდენ, ვი-თარმედ: „მცირედღა, და არღარა მხედვიდეთ მე“,...