სახარებაჲ იოვანესი 9:21

თ ა რ გ მ ა ნ ი: სარწმუნოდ გამოაჩინეს იგი და ესრეთ დაიდუმეს, რამეთუ არა არს ყრმაჲ და არცა უგუნური, არამედ შემძლებელი წამებად თავისა თჳსისათჳს. ხოლო ესე თქუეს შიშისათჳს ჰურიათაჲსა. (შდრ. იოან. 9,22-23) ხოლო იხილე კუალად, ვითარ გონებაჲ მათი მახარებელმან გამოაცხადა. ვინაჲთგან უკუე მათ განკურნებულისა მის მიავლინეს, ამისთჳს მოუწოდეს მას მეორედ და ესრეთ ცხადად და ურცხჳნოებით არა თქუეს, თუ: უარ-ყავ, ვითარმედ ქრისტემან განგკურნა, არამედ სახითა ვითარცა კეთილისაჲთა ენება ქმნაჲ ამის საქმისაჲ, რამეთუ ჰრქუეს: „მიეც დიდებაჲ ღმერთსა“ (9,24), რამეთუ უკუეთუმცა მშობელთა მისთადა ეთქუა, თუ: უარ-ყავთ, ვითარმედ არა შვილი თქუენი არს, ანუ თუ: არა ბრმად იშვა, სასირცხჳნო იყო სიტყუაჲ იგი; და უკუეთუმცა მისდა ეთქუა ესრეთ განცხადებულად, ვითარმედ: უარ-ყავ, თუ ქრისტემან აღგიხილნა, ესეცა ცხადი ურცხჳნოებაჲ იყო. ამისთჳს სხჳთა ამით სახითა ღონე-ყვეს საქმისა ამის და თქუეს, ვითარმედ: „მიეც დიდებაჲ ღმერთსა“ და აღიარე, ვი-თარმედ ამას არარაჲ უქმნიეს.

რისთვის კითხეს, ძმანო ჩემნო, უფალსა მოწაფეთა მისთა: ვინ სცოდა ამან ანუ მშობელთა ამისთა რამეთუ ბრმა იშვა? მისთვის რომელ ებრაელნი ფიქრობდენ, უკეთუ კაცი დაბრმავდა, ანუ სხვა რომელიმე უბედურება ანუ სნეულება დაემართა, ეს მოხდა უთუოდ მისთვის, რომელ ანუ მან სცოდა ანუ ეწია მას ცოდვა მშობელთა მისთა. მაშა-სადამე ჰაზრისამებრ ებრაელთასა ყოველივე სნეულება და სხვაცა უბედურება კაცისა არის ნაყოფი რომლისამე მისისა ცოდვისა და ბრალისა. ახლაც ესრეთ ფიქრობს ყოველი, უბრალო დაბალი სოფლის კაცი.

რა უპასუხა მაცხოვარმან მოწაფეთა მისთა? თანახმა იყოა მაცხოვარი ამ ჰაზრისა, ესე იგი, ვითომც ყოველი კაცის სენი და უბედურება არის ნიშანი და შედეგი რომლისამე მისისა ცოდვისა? თუმცა მაცხოვარმან მოწაფეთა თვისთა აუხსნა, რომელ ის ბრმა განგებითა ღვთისათა იშვა ბრმად, რათა იდიდოს სახელი ღვთისა მისგან; გარნა ვიცით ჩვენ ნამდვილად სახარებისაგან, რომელ მაცხოვარიცა ესრედ ფიქრობდა და გვასწავლიდა, რომელ ყოველ ცოდვას, ყოველ უსჯულოებას, უთუოდ მისდევს რომელიმე უბედურება; ოდეს მაცხოვარმან განკურნა ოც და თვრამეტის წლის განრღვეული, მდებარე სარეცელსა ზედა, მაშინ უთხრა მას: აჰა ცოცხალ...