...ა ჴსენებითა ყოფადსა მას მის ზედა ბოროტისზრახვასა იუდაჲსსა და ჰურიათასა მოასწავებდა. და ესე საცნაურ არს შემდგომისა მის სიტყჳსაგან, რამეთუ თქუა რაჲ, თუ: „იყიდენ მახჳლი“, მეყსეულად დაურთო: „გეტყჳ თქუენ: ესე ხოლოღა წერილი ჯერ-არს ჩემ ზედა აღსრულებად, ვითარმედ: უშჯულოთა თანა შეირაცხა, რამეთუ ჩემ-თჳს აღსასრული იყოს“. ესე იგი არს: რაჲ-იგი ჩემთჳს თქუეს წინაჲსწარმეტყუელთა, ყოველი აღსრულებულ არს. ესრეთ არცა სრულიად გამოუცხადა, რაჲთა არა შეშინდენ, არცა სრულიად დაიდუმა, რაჲთა არა ანაზდაჲთ ზედამოსლვამან მბრძოლთამან შეაშფოთნეს იგინი. ხოლო ოდესიგი თქუეს მათ: „უფალო, აჰა ესერა არიან აქა ორ დანაკ“, და სიტყუაჲ იგი ვერ გულისჴმა-ყვეს, თავადმან ჰრქუა: „კმა არს“.
უკუეთუ კაცობრივისა შეწევნისა ჴმარებაჲ ენება, არცა თუ ასიმცა მახჳლი იყო, კმა-ეყოფოდა; ვინაჲთგან უკუე არა ამისთჳს იყო სიტყუაჲ მისი, ამისთჳს ორნიცა იგი მეტ იყვნეს. გარნა არა გამოუცხადა უფალმან სიტყუაჲ იგი, რამეთუ მრავალგზის ქმნის ესე: ოდეს ვერ გულისჴმა-ყვიან სიტყუაჲ მისი, თანაწარჰჴდის, რაჲთა საქმემან გულისჴმა-უყოს. ვითარცა-იგი ოდეს თქუა: „დაჰჴსენით ტაძარი ესე, და მესამესა დღესა აღვაშენო“, და მაშინ ვერ გულისჴმა-ყვეს, ხოლო ოდეს იგი აღდგა მკუდრეთით, მოეჴსე...