სახარებაჲ მარკოზისი 1:13

12. და მეყსეულად სულმან განიყვანა იგი უდაბნოდ. 13. და იყო მუნ ორმეოც დღე და გამოიცადებოდა ეშმაკისაგან და იყო მჴეცთა თანა, და ანგელოზნი ჰმსახურებდეს მას.

იმისათვის, რომ გვასწავლოს არ ჩავვარდეთ სასოწარკვეთილებაში, როდესაც ნათლისღების შემდგომ განვიცდებით, უფალი მიდის მთაში გამოსაცდელად, ან უფრო სწორად კი არ მიდის, სულიწმინდის მიერ განიყვანება, გვიჩვენებს რა ამით, რომ ჩვენც ჩვენი ნებით არ უნდა ჩავვარდეთ საცდურებში, არამედ მივიღოთ, როდესაც ისინი გვეწვევიან. მთაში კი იმიტომ ადის, რომ ადგილის უდაბურებისა გამო, ეშმაკმა ჰპოვოს კადნიერება და მიუდგეს მას, რამდენადაც იგი, ჩვეულებრივ მაშინ გვესხმის თავს, როდესაც მარტონი ვართ. ადგილი იმდენად ველური იყო, მეტწილად მხეცები დაძრწოდნენ, ანგელოზებმა მხოლოდ მას შემდეგ დაიწყეს მისი მსახურება, როდესაც მან სძლია მაცდურს. ყველაფერი ეს მათეს სახარებაში ვრცლადაა გადმოცემული.

...ა მის ვნებათაჲსა, არა განვიდენ მარტოდმყოფებისა ასპარეზსა, რაჲთა არა ძლეულ იქმნენ მტერისაგან, არამედ უჴმს მათ კრებულსა შორის მოღუაწეთასა ყოფაჲ, ვიდრემდის მიიწინენ საზომსა მას ვნებათა ძლევისასა.

ხოლო რაჲთა სცნა, ვითარმედ უდაბნოსა უვალსა განვიდა მაშინ უფალი, ისმინე, ვითარ იტყჳს მარკოზ, ვითარმედ: „იყო მჴეცთა თანა“. (მარკ. 1,13) და იქცეოდა რაჲ იგი უდაბნოსა მას, იხილე, ვითარითა უკეთურებითა და მზაკუვარებითა მოუჴდა მას ეშმაკი და ვითარი ჟამი ძიება-ყო, რამეთუ იტყჳს მახარებელი:

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და იმარხა ორმეოც დღე და ორმეოც ღამე და მერმე შეემშია“ (4,2).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ვინაჲთგან ყოველსავე ცხორებისა ჩუენისათჳს იქმოდა, ამისთჳს იმარხულა, რაჲთა შენ ისწაო, ვითარ კეთილ არს მარხვაჲ და ვითარ საჭურველი არს დიდი ბრძოლად ეშმაკისა, რაჲთა გულისჴმა-ჰყო, ვითარმედ შემდგომად ნათლის-ღებისა არა შუებასა და მთრვალობასა, დაგებასა ტაბლათა ბრწყინვალეთასა ჯერ-არს შექცევაჲ, არამედ მარხვისა წეს არს შეტკბობაჲ. ამისთჳსცა არა თუ მისდა საჴმარ იყო მარხვაჲ, არამედ სწავლად ჩუენდა აღასრულა იგი; რამეთუ ვინაჲთგან ცოდვანი იგი პირველ ნათლის-ღებისა მოწევნულნი ჩუენ ზედა მონებამან მუცლისამან მოაწინა, ამისთჳს თავადმან შემდგომად ნათლის-ღებისა მარხვაჲ დააწესა; ვითარცა მკურნალმან პოის რაჲ უძლუ...