თ ა რ გ მ ა ნ ი: ესე იგი არს, რომელმან ჰრიდოს სულსა თჳსსა ჩემთჳს სიკუდილად მიცემაჲ, მან წარიწყმიდოსო იგი გეჰენიასა შინა ცეცხლისასა; ხოლო რომელმან მისცეს სული თჳსი სიკუდილდ სახელისა ჩემისათჳს, მან ჭეშმარიტად პოოს იგი სასუფეველსა შინა ცათასა.
ჰხედავა, ვითარ სავნებელ არს უწესოჲ და უჯეროჲ სიყუარული, და ვი-თარ სარგებელ არს ჟამსა თჳსსა სიძულილი? რამეთუ ვინაჲთგან მცნებანი ესე მძიმედ ჩნდეს, რომელ-იგი უბრძანა ბრძოლად განწყობაჲ მშობელ-თა მიმართ და შვილთა და თჳსთა და მეგობართა და ყოვლისავე სოფლისა და მერმეღა სულისაცა თჳსისა მიმართ, რაჟამს მისცეს იგი სიკუდილდ, ამისთჳს სარგებელიცა დიდი მიუთხრა ესევითარისა ამის სიძნელისაჲ, ვი-თარმედ: რომელმან დადვას სული თჳსი ჩემთჳს სიკუდილდ, მან პოოს იგი ჭეშმარიტად, ესე იგი არს, აცხოვნოს იგი მკჳდრობითა მის სასუფეველისაჲთა. ვითარცა-იგი მარადის იქმს, რომელი საწადელად უჩნნ, მისი პოვნაჲ წინაუყვის; ეგრეთცა აწ ეტყჳს: რაჲსათჳს არა წადიერ ხარო, კაცო, მიცემად სული შენი სიკუდილდ? ამისთჳს, რამეთუ გიყუარსა იგი? აწ უკუეთუ გულისსიტყუაჲ ესე შენი ჭეშმარიტ არს და გიყუარს სული შენი, ნუ ჰრიდებ მას ჩემთჳს სიკუდილად დადებად. ესე თუ...