სახარებაჲ მათესი 12:6

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ვითარმცა ეტყოდა, ვითარმედ: იგიცა საქმე დავითისი უსიტყუელ-გყოფს თქუენ, გარნა თუ მისთჳს რაჲმე ინებოთ თქუმად, ამისთჳს რაჲღა-მე სთქუათ? რამეთუ ვერ იტყჳთ, თუ ცთომით იქმნა, ანუ უმეცრებით, ანუ მძლავრობით, რამეთუ აჰა ესერა მღდელნი ტაძარსა შინა შჯულსა მას უქმობისასა შეურაცხ-ყოფენ და მსახურებასა ტაძრისასა აღასრულებენ და არა ბრალსა ქუეშე არიან, არამედ უბრალო არს საქმე მათი შჯულისაგან. ხოლო რაჲთა ვერ ჰრქუან, თუ: რაჲსათჳს იტყჳ ესრეთ, არა თუ აქა ტაძარი არს, ანუ მოწაფენი შენნი მღდელ არიან? ამისთჳს შეს-ძინა, ვითარმედ: „გეტყჳ თქუენ: ტაძრისა უფროჲს არს აქა“. რამეთუ ჭეშმარიტად მეუფე იგი ტაძრისაჲ მუნ იყო, ჭეშმარიტებისა ნათელი და აჩრდილისა განმაქარვებელი. ამას ყოველსა ზედა არარაჲ თქუეს მათ, რამეთუ არა წინამდებარე იყო ცხორებაჲ კაცისაჲ და საქმე სასწაულისაჲ, რაჲთამცა შურითა შეიწუებოდეს მოშურნენი იგი.

გარნა უფალმან ეგრეთცა დაუტევა სიტყუაჲ ესე და სხუაჲ წინაუყო და ჰრქუა მათ მხილებით:

1. მას ჟამსა შინა წარვიდოდა იესუ დღესა შაბათსა ყანობირსა მათსა. ხოლო მოწაფეთა მისთა შეემშია და იწყეს მუსრვად თავსა ჴუვილისასა და ჭამად. - არღვევს რა სჯულს, უფალს მოწაფენი ყანაში შეჰყავს, რათა ჭამონ და ამით შაბათის წესი დაარღვიონ.

2-4. ხოლო ფარისეველთა მათ იხილეს რაჲ, ჰრქუეს მას: აჰა მოწაფენი შენნი იქმან, რომელი არა ჯერ-არს შაბათსა შინა საქმედ. ხოლო თავადმან ჰრქუა მათ: არა აღმოგიკითხავსა, რაჲ-იგი ყო დავით, ოდეს-იგი შეემშია და მისთანათა მათ? ვითარ-იგი შევიდა სახლსა ღმრთისასა და პურნი იგი შესაწირავთანი შეჭამნა, რომელთაჲ არა ჯერ-იყო ჭამად მისა, არცა მისთანათა მათ, გარნა მღდელთა ხოლო? - ფარისეველნი კვლავ დებენ ბრალს შიმშილის ბუნებრივი გრძნობის გამო, მაშინ, როცა თვითონ უარესად სცოდავენ. უფალი მათ დავითის ისტორიით არცხვენს. მან ხომ, - ამბობს იგი, - შიმშილის გამო უფრო დიდი რამ გაბედა. პურნი შესაწირავთანი ის პურებია, ყოველ დღე რომ იდებოდა; ტრაპეზზე თორმეტი პური ლაგდებოდა: ექვსი მარჯვენა და ექვსი მარცხენა მხარეს. თუმცა დავითი წინასწარმეტყველი იყო, მაგრამ ისინი არც მას უნდა შეეჭამა (ამის უფლება მხოლოდ მღვდლებს ჰქონდათ) და მით უმეტეს...