თ ა რ გ მ ა ნ ი: არამედ ესე დაგჳრჩა ზემო თქუმად: ვითარ იტყჳს აქა: „ვითარცა აღვიდეს იგინი ნავად, დასცხრა ქარი იგი“; ხოლო იოვანე იტყჳს, ვითარმედ: „უნდა, რაჲთამცა შეიყვანეს იგი ნავსა მას. და მეყსეულად იპოვა ნავი იგი ქუეყანასა მას, ვიდრეცა ვიდოდეს“. ესრეთ უკუე გულისჴმავჰყოფთ, ვითარმედ ორნივე ესე ურთიერთას ეწამებიან. პირველად იხილეს იესუ, ვიდოდა რაჲ ზღუასა ზედა, და შეეშინა; ჰრქუა მათ იესუ: „მე ვარ, ნუ გეშინინ!“ და მერმე აღასრულა ძლიერებაჲ იგი პეტრეს ზედა. მერმე ენება, რაჲთამცა შეიყვანეს იგი ნავსა მას, და მეყსეულად იპოვა ნავი იგი ქუეყანასა მას, ვიდრეცა მივიდოდეს. არა თუ ეგრეთ იტყჳს, თუ გარე ჴმელსა იპოვა, არამედ მახლობელად კიდესაო. და მი-რაჲ-ეახლნეს კიდესა, მაშინ აღვიდა იესუ ნავად. აწ უკუე განიყვეს მახარებელთა სასწაული ესე და კეთილად გუაუწყეს ყოველივე.
ხოლო გან-რაჲ-ვიდეს ქუეყანად, იცნეს იგი კაცთა მათ და არღარა ეტყოდეს, რაჲთა სახლად კაცად-კაცადისა მივიდეს, არამედ უმეტესითა სარწმუნოებითა შემოკრიბნეს ყოველთა მათგან სანახებთა უძლურნი და ევედრებოდეს შეხებად ფესუსა სამოსლისა მისისასა, რამეთუ...