თ ა რ გ მ ა ნ ი: იგინი უძლურითა გონებითა წესისაებრ კაცობრივისა ესრეთ იტყოდეს, ხოლო სასწაული იგი სიტყუათა მათგან უეჭუელ იქმნებოდა. რაჲთა ვერვინ თქუას, ვითარცა ზემო ვიტყოდე, ვითარმედ დაბათაგან მახლობელთა მოიხუნეს პურნი იგი, ამისთჳს უდაბნობასა მის ადგილისასა აჴსენებენ. რამეთუ ორნივე ესე სასწაულნი ამის პირისათჳს უდაბნო-თა ზედა იქმნეს.
ხოლო იხილნა რაჲ უფალმან, ვითარმედ ვერ გულისჴმის-ყოფით მიუგეს, არამედ ვითარცა შეუძლებელი რაჲმე წინაუყვეს უდაბნოებაჲ ადგილისაჲ მის და ერისა სიმრავლე და პურთა მათ სიმცირე, ვითარცა პირველ (გარნა მაშინ სამართლად უცხო-უჩნდა ხუთითა პურითა გამოზრდაჲ მათი, რამეთუ არღა ეხილვა ესევითარი სასწაული, ხოლო აწ ჯერ-იყო ჴსენებად მის საკჳრველებისა მოსლვად და არა ესრეთ განკჳრვებით თქუმად, თუ: „ვინაჲ არს ჩუენდა ესოდენი პური, ვითარმცა განძღა ერი ესე?“); გარნა იხილნა რაჲ უფალმან, ვითარმედ ვერ აღიჴსენეს პირველქმნული იგი სასწაული, აღასრულა მეორეცა ესე, მსგავსი პირველისაჲ, და უბრძანა ერსა მას დასხდომაჲ ქუეყანასა ზედა და ყოველივე აღასრულა მსგავსად პირველისა მის სასწაულისა. ხოლო თქუენ, ვითარცა ესე იხილეთ, ვითარმედ ვერღა მიწევნულ...