თ ა რ გ მ ა ნ ი: ვინაჲთგან პეტრე იშიშვოდა თქუმად მისა, უსწრო უფალმან და წარმოიღო სიტყუაჲ ესე. ხოლო ესე იგი არს, ვითარმედ: არა თანამაც მე მიცემაჲ ხარკისაჲ, რამეთუ უკუეთუ მეფენი ქუეყანისანი არა შვილთაგან მიიღებენ ხარკსა, არამედ უცხოთაგან, რავდენ უფროჲსად ჩემი ჯერ-არს აზნაურებაჲ ხარკის მიცემისაგან, რომელი-ესე არა ქუეყანისა მეფისაჲ, არამედ მეუფისა მის ზეცათაჲსა ძე ვარ და თჳთ მეუფე. გარნა „რაჲთა არა დავაბრკოლნეთო, წარვედ ზღუად და შთააგდე სამჭედური, და რომელი პირველად აღმოჴდეს თევზი, მოიღე და ჰპოო მის შორის სატირი“, რომელი-იგი იყო ოქროჲ, რომელიცა უბრძანა მიცემად: „მოიღე იგი და მიეც მათ შენთჳს და ჩემთჳს“.
რამეთუ პეტრეცა პირმშოჲ იყო, და სატირი იგი ესოდენი იყო, რომელ ორთა მათ პირმშოთა ხარკსა გარდამატებულად გარდაიჴდიდა. ხოლო პირველად გამოაჩინა, ვითარმედ არა თანამდებ არს იგი ხარკისა, და მერმე ბრძანა მიცემად, რაჲთა არა დაბრკოლდენო. ხოლო სხუასა ადგილსა უგულებელს-ყო დაბრკოლებაჲ მათი, ოდეს-იგი ჭამადთათჳს იტყოდა, რაჲთა ჩუენ გუასწაოს, ვითარმედ: ოდესმე, ჟამსა თჳსსა, ჯერ-არს ზრუნვაჲ არა დაბრკოლებად ვიეთმე, და კუალად სხუასა ჟამსა - უზრუნველობაჲ საქმისა...