თ ა რ გ მ ა ნ ი: ესრეთ ბრძანებს მეუფე და უფალი ჩუენი იესუ ქრისტე, ვითარმედ: რომელმან შეიწყნარნეს მდაბალი და უმანკონი და მუშაკნი სათნოებისანი პატივით და ლმობიერად და არა მიხედნეს ჴორციელსა შეურაცხებასა მათსა და სიმცირესა, არამედ სახელისა ჩემისათჳს პატივ-სცეს მათ, ღირს არს იგი სასუფეველსა ცათასა, რამეთუ ესევითარი იგი მე შემიწყნარებს, რომელ-ესე უმეტესი პატივი არს, ვიდრეღა შესლვაჲ სასუფეველსა.
ეგრეთვე კუალად, რომელი შეურაცხ-ჰყოფდეს ესევითართა მათ ღმრთისმოყუარეთა კაცთა (რამეთუ ამას უწოდა დაბრკოლებად), ეგევი-თარი იგი ბოროტისა სატანჯველისა ღირს არს; ამისთჳსცა სოფლისა საქმეთაგან მოიღო უფალმან სახე ხილული: დამოკიდებაჲ წისქჳლისაჲ და დანთქმაჲ ზღუასა შინა.
რამეთუ შეწყობილებაჲ სიტყჳსაჲ ესრეთ იყო, რაჲთამცა ეთქუა: რომელმან არა შეიწყნაროს ერთი მცირეთა ამათგანი, მე არა შემიწყნარებს, რომელ-ესე ყოვლისავე სატანჯველისა უმწარეს იყო; გარნა ვინაჲთგან უგულისჴმოთა და ფრიად ზრქელთა გონებითა ესე ვერ შეაგონებდა, ამის-თჳს წისქჳლი თქუა და ზღუასა დანთქმაჲ. არა თუ ეგრეთ თქუა, თუ: წისქჳლი დამოკიდებად არს ქედსა მისსა და დანთქმად არს ზღუასა, არამედ: „უმჯობეს არსო...