თ ა რ გ მ ა ნ ი: დაღაცათუ თუალნი მათნი ბრმა იყვნეს, არამედ მრავალთა კეთილადმხედველთა უმჯობეს იყვნეს, რამეთუ არცა ეხილვა იესუ, არცა წინამძღუარი ჰყვა, და თუალითა გონებისაჲთა განიცდიდეს მას და ჴმითა მაღლითა სახელსა მისსა ხადოდეს; დაღაცათუ ერი იგი ჰრისხვიდა მათ, რაჲთა დუმნენ, ხოლო იგინი უფროჲს ღაღადებდეს და წყალობასა უფლისასა ითხოვდეს. ხოლო უფალი შეუნდობდა შერისხვად მათდა, რაჲთა უმეტესად გამოჩნდეს გულსმოდგინებაჲ მათი და საცნაურ იქმნას, ვითარმედ ღირსებით მისცა მათ ნათელი. ამისგან ვისწავოთ, საყუარელნო, ვითარმედ დაღაცათუ ფრიად უნდონი ვიყვნეთ და შეურაცხნი, უკუეთუ მჴურვალითა ლმობიერებითა შეუვრდეთ უფალსა და მოუწყინებელად ვევედრებოდით, ვჰპოებთ მის მიერ წყალობასა.
იხილეთ უკუე, ვითარ მათ ბრმათა არავინ მოციქულთაგანი ჰყვა მეხჳშნედ, და არცა რაჲ საქმეთა თჳსთაგან წამებაჲ, არამედ გულსმოდგინებაჲ მათი და ლმობიერად და სიმდაბლით ვედრებაჲ კმა-ეყო მოწყალე-ყოფად უფლისა მათ ზედა. ეგრეთვე ჩუენ ვიქმოდით, ძმანო, დაუცადებელად ამას ჴმასა ვღაღადებდეთ: შემიწყალენ ჩუენ, იესუ ქრისტე, ძეო ღმრთისაო! ნუმცა რაჲ შემძლებელ არს დაბრკოლებად ჩუენდა ამის ვედრებისაგან, ვითარცა...